Somutlaşmış Karanlıklar

 

       Karanlığımdan bildiriyorum.. Yapılacak şeylerin çokluğu ve boşluğu arasında esen rüzgarların sesiyle yazıyorum. Bazen uğul uğul esiyor bazen kıyametler koparcasına.. Neyse ki diniyor hepsi. Fark ettim ki, benimle aynı yolda yürüyen insanlar da kapıldı bu rüzgara. Onlar da sustu. Onlar da sessiz şimdi. Görünmez olduk hepimiz ama yol belli, sadece izimizi yitirdik. Bunu daha nasıl anlatabilirim? Ama şimdi size biraz karanlığımdan bahsetmek isterim.

      Odamın lambası gece yarısı olduğunda yanmıyor. Şaka değil, 11'e kadar sorunsuzca çalışan lamba bir defa kapatıldığında ve 12'ye doğru tekrar açıldığında yanmıyor. Uzun süre açık kalmakla ya da çevirmekle bükmekle ilgili de değil. Birçok ihtimali değerlendirdim mantıklı hiçbir yanını bulamadım, nedenini asla anlayamadım ama bir neden vardır tabii. Ama bu gibi karanlıklara öyle çok alıştım ki, rahatsız olmuyorum. Gece kuşu olsam da aradığım şeyi bir şekilde buluyorum. İnsan karanlıkta daha iyi görmeyi ve görebildiğiyle yetinmeyi bile öğreniyormuş. İzahı olmayan şeylere maruz kalmak survivor gibi. Karanlığım böyle bir karanlık işte. Yeterince somutlaştırdığımı düşünüyorum. Başka evlerin başka odalarında muhtelif karanlıklar da mevcuttur tabii.

      Geçen senelere, esen rüzgarlara, yağan yağmurlara, tomurcuklanmaya başladığında kar yağan ağaçlara.. Hangisine sarılalım?

      

Sonrası Kalır

Bir derin sessizlik..

Gözlerimizin içine bakmayan fotoğraflar gibi geçiyor günlerimiz.

Tarif edilemez bir boşluk var orada.

Hem günün içinde hem de yaşayamadan geçip gitmekte.

Hayat..

Saat an itibariyle 03.28 ve bir gece daha bitiyor böyle.

Sonra yarın gece, yarın gece ve yarın gece..

Peki ya sonra?

Sonrası?

Edip Cansever anlatsın.

' Sonrası Kalır '

On kalır benden geriye dokuzdan önceki on
Dokuz değil on kalır
On çiçek, on güneş, on haziran
On eylül, on haziran..
On adam kalır benden, onu da
Bal gibi parlayan, kekik gibi bunalan
On adam kalır.

Ne kalır ne kalır
Tuz gibi susayan, nane gibi yayılan
Dokuzu unutulmuş on yüz mü kalır
Onu da unutulmuş bir şiir belki kalır
On çizik, on çentik, on dudak izi
Bir çay bardağında on dudak izi
Aşklardan sevgilerden
Suya yeni indirilmiş bir kayık gibi
Akıp geçmişsem, gidip gelmişsem
Bir de bu kalır.

Ne kalır benden geriye, benden sonrası kalır
Asıl bu kalır.

On yerde adam geçse geçmese
Dağlardan tepelerden inen bir düzlüktüm,
anlaşılır.

Akşam olur, bir günden dibe çökerim
Su içer,dibe çökerim
İyimser bir duvarcıyım, her gün bir tuğla
düşürürüm elimden
Bu yüzden gecikirim
Size bu sıkıntı kalır.

Ne kalır

Kahvelerde kalın kalın kayısı vakti
Dişleri kesmeyenin en az kayısı vakti
Dişleri hiç kesmeyenden
Gün geçer, kendi kalır
Kahvelerde kayısı.

Gezginim, açık denizlerden yanayım
Biraz da Akdenizliyim, bu işte böyle kalır
Akdenizli herkes konuşur duyarlığını
Başka ne kalır
Biz ki bir konuşuruz geriye on şey kalır.

Ben buyum, dersin, arkadaş
Sevgilim, ben buyum
Yüreğim vurgun, dişlerim altın
Ceketim sol omzumda
Vakit vakit incelen vakit.

Mavi Göğün Ardı

      Saat 05.28

      Gecenin güne ramak kalmış eşiğinden bildiriyorum. Günler geceye, geceler belirsizliğe doğru gidiyor ve günden güne bu belirsizlik gelecek günlerin karanlığından soğuk bir yel estiriyor. Virüs dünyada aldı başını gitti. Bağından boşanmış gibi geziyor tüm bedenleri. Ülkemizde de özgür ruhu devrede. Kimler kaldırabilir bu davetsiz misafiri bilmiyoruz. Biz bunu düşünürken sağlıkçılar da yoğunluk olmasın da insanları tedavi edebilelim diye düşünüyor. Bu ayın kahramanları kesinlikle sağlıkçılar, sağ olsunlar.

      Umut dolu açıklamaların yerini, uzman doktorların isyanı almaya başladıkça ben de biraz daha tedirgin hissettim kendimi. Aslında tedirginlikten de ziyade çaresizlik. Kim dinliyor ki bizi.. Bir şeylere geç kalmış olmanın telafisi asla olmayacak çünkü yitip giden canlar olacak. ''Yarın başımıza ne geleceği belli değil, biz sağlıkçılar da dahil olmak üzere herkes birbirinden helallik istemeli.'' dedi bir doktor. Haydi bakalım çöz şimdi bu düğümlü sözcükleri.

      Umut dolu sözcükler sıralıyorum kendimce. Sonra kendi kendime soruyorum, onlar bilmiyor da biz mi biliyoruz? Keşke bunu yalnızca ben sormasam, yetkililer de sorsa mesela. '' Milyon kat önlem al, soluduğun havayla bile bulaşabilir sana, neyi bekliyorsun! '' İçimden geçen bu gibi cümleleri, içimin kara kaplı defterlerinde bırakıyorum şimdi. Söz uçacak yazı kalacak ve tarih bu günleri asla unutmayacak. Bir salgın kaç yılda bir kahreder ki bir gezegeni?

      Allah affetsin, içimden geçen bir başka düşünce daha var -ne yapayım var işte- ve bu düşünce durup durup yokluyor zihnimi. Şimdi.. Bu salgın yalnızca hijyen kaynaklı olsaydı, kaliteli ve üst düzey ürünlerle temizlenebiliyor olsaydı, uzatmayacağım lafı: yalnızca fakir toplumlarda, susuz bölgelerde ve dolayısıyla temizliğin öncelik olmadığı ülkelerde ya da bölgelerde olsaydı, bu kadar ciddiye alınır mıydı? Ve uzaklardan bir ses yankılandı... Tabii ki alınırdı! İnsan canı her şeyden kıymetlidir! Bunun zengini, fakiri olur mu! İnsan her konumda insandır!

      Değildir arkadaş! İnsan her konumda aynı insan değildir! Öyle olsa Afrika örneği akla ilk gelen olmazdı değil mi? Çekmedikleri çile kalmadı. Ne yiyecek var ne su. Salgınlarla ölen onca insan.. Kim bakıyor yüzlerine? Ayağında sağlam ayakkabısı olmayıp elinde silah olan kabileleri ne yapacağız? Kim bakıyor onların dertlerine? Yok mu devlet başkanları? Yöneticileri, kan emicileri, özür dilerim(!) başkanları, vekilleri diyecektim. Hani insan her konumda insandı? Hani kardeştik? O kadar uzağa gitmeye gerek yok aslında. Hala su/s sorunu yaşayan köyler var ülkemizde. 20 saniye ellerini yıkayabilecek suyu olmayan köyler..

      Biraz daha iyi imkanlarla halledilebilen bir şey olsaydı bu virüs, bu kadar önlem alınır mıydı, soru işaretleri sarıyor orta beynimi. Yalnızca bizim ülkemizde olan bir olay olsaydı, gidebilen başka ülkelere gider kalan halk bir kafes içinde kırılırdı. Can derdine düşen insan, arkasına bakmaz; tok, açın halinden asla anlamaz. Örnekleri çeşitlendirebiliriz pek tabii. Tüm bunlar şahsi düşüncelerim. Bu kadar kötü düşünmeyi ben de istemezdim ama düşündürdü işte insanoğlu beni.

      Bunları düşünmemek adına makalelere açıldım şu saate kadar. Kaybolabileceği bir alan bulduğunda başka bir evrene geçiyor insan. Orada başka bir dünya var. Okudukça devamı geliyor, saatler nasıl geçiyor insan asla anlamıyor. Bu da bir nevi terapi. Bu hassas günler insanı rezil de eder, vezir de eder. Bu yüzden muhakkak bir şeylerde kaybolmak gerekli. Kitap oku, müfredat konularına bak, test çöz, işe yarayan bir şeyler dinle, izle derken sabaha ereceğiz. İleride bu karanlık günleri abarta kabarta anlatıp bir daha yaşanmamasını dileyeceğiz.

      Saat 06.06 oldu şimdi. Odamın günle yarışan ışığını kapatıp perdeleri açma vakti. Yeni bir gün doğdu. Mavi göğün ardında tertemiz bir sabah var. Uyandı martılar, kargalar, güvercinler, kumrular.. İşte şimdi martı sesleriyle pır pır eden kalbimi inzivaya çekme vakti. Gün sizin olsun, gecenin karanlığı benim; martı sesleri yeter bana, tüm kuşlar sizin..

Her şeye ama her şeye rağmen sağlıklı ve huzur dolu günler dilerim.

Geceye Sayıklamalar

      Saat 03.08 ve ben gecenin kalbinden bildiriyorum. Bulutlar hüngür hüngür ağlıyor akşamdan beri. Uğulduyor camlar. Günler, her geçen saat biraz daha fazla benziyor film sahnelerine. Bir belirsizliğin içinde savrulan minik karıncalardan biri olarak yazmak ve karanlığın ortasındaki boşluğu doldurmak istiyorum.

      Açlık Oyunları gibi akşamdan akşama ölü sayısını öğrendiğimiz günler içindeyiz. Şaka gibi ama değil. Her şey gerçek. Hatta öğrendiklerimizin törpülenmiş gerçekler olduğunu düşünürsek durum vahim. Tenha sokaklar, sessizlik ürkütüyor herkesi. Belirsizliğin içinde savrulup giden yapraklar gibiyiz. Kadere boyun eğdik, akıbeti beklemekteyiz. Bir bela ki sardı dünyayı. Şimdi gündem dünyanın en ücra köşesinde bile aynı.

      Sanırım en yakınlarımızın ya da bizzat bizim belamız olmadan gerçek manada idrak edemeyeceğiz bu virüsü. Korku her yerde aynı. Yüzlerce insanın isyanı, sağlıkçıların haklı kaygıları derken adım adım gidiyoruz bu belaya. Üretilmiş olduğu iddiaları, sonra onu yalanlayan tezler, tezleri dalgaya alan yorumlar derken geçiyor günler. Ünlü bir doktor açıklama yapıyor, bambaşka ayrıntılara dikkat çekiyor. Sonra bir omurgasız, alanında uzman olan bu profesörü halkı galeyana getirmekle suçluyor vs. Ülkece ibretlik günler geçirdiğimiz kesin. Samimiyetin ölüm getirdiği bir millet olarak bayrak artık bizim.

      Bazen diyorum ki, sen bu kaosun tozu dahi değilsin. Senin aldığın önlem yalnızca uzaklardan izlenip gülünebilecek önlemler. Hayatını ultra kontrol içinde yaşayan kimseler bile kapılıp giderken salgın zincirine, sen sadece bekle diyorum kendime. Ne olacaksa olacak, sadece sabırla bekle.

      Bundan sonra hiçbir şey aynı olmayacak, biliyorum. Beklediğim kaos buymuş demek ki. İçimdeki ses, start verildi diyor. Kıyameti de görürsek tamamdır. İçim biraz daha rahat artık. Dünyanın ne kadar basit olduğunu, en büyük işlerin dahi minicik bir virüs için durduğunu, o minicik virüsün ülkeleri mahvedebilecek güçte olduğunu ve en önemlisi bir gün aniden gidebileceğimizi hatırlattı bana ve birçok insana. Aslında her şey formalite bir abartı ile yaşanırken şimdi ne kadar da basitleşti. Oluruna gidildi. Ertelenmesi imkansız olan ne varsa şimdi bir pencerenin ardında sokağı gözlüyor. İşte dünya..

      İtalya iptal. İspanya ise bayrak savaşında. Bir doktor iki hafta sonra sağlam adam bulamayacağız diyor, sanırım bir sonraki bayrak bizde. Ne desek boş, yaşayıp göreceğiz. Bir zamanların salgın hastalıklarıyla ölen milyonlarca insana şimdi yazık olmuş aslında tedavisi varmış diyorsak bundan yıllar sonra da yazık koronadan ölmüşler denecek. O yüzden bekleyeceğiz, göreceğiz. En nihayetinde sular durulacak ve iyilik kazanacak. Kötülük üzerine çalışan, kötülüğü çoğaltan ve insana hüzün veren şeyler için uğraşanlar muhakkak anlayacak.

      Dünya, insana malzeme olmayacak. Bunu gördükleri anda iş işten geçmiş olacak. Bomba, nükleer silah, virüs, bakteri derken ipin ucu elbet kendilerine de dokunacak. Filler tepişirken ezilen karıncalardan biri olarak ilahi adalete güvenim sonsuz. Akıbeti hayretle takibe devam. Şimdi biraz yağmur izleyip kalbimi ferahlatayım en iyisi.
      Allah tüm insanları affetsin, merhamet versin..

Bence En Zoru

       Yaş aldıkça ve yaşadıkça aslında hayatın hiç de kolay olmadığını düşünenlerden olmaya başladım. Göründüğü gibi değil hiçbir şey ve insanlar gerçekten acımasız. Bencilliği de merhameti de doruklarında yaşayan insan nasıl yola gelir bilmem. Birinin meleği diğerine şeytan. İlginç ama gerçekler böyle. Neden böyle?

      Günler sorularla birlikte vızır vızır geçiyor. Soruları ve sorunları zamanın hızına duyduğum güvenle dolduruyorum. Çünkü biliyorum ki iyi veya kötü hiçbir şey böyle kalmayacak. Her şey hiç beklenmeyen anda değişecek. Bazen solacak güller bazense bülbüller ötecek. Doğacak güneş ve tatlı bir rüzgar esecek. Sonra kar yağacak ve tüm dünyayı beyaz bir örtüyle süsleyecek. Çünkü böyle..

      Hayat kolay değil evet. Ama sanırım bence en zoru anlaşılamamak. Daha doğrusu isteyenin istediği şeyi istediği gibi anlaması desem daha doğru olacak. Anlamayana anlatamazsın diyerek birçok meseleyi cevapsız bırakıyorum. Çözmeye çalışmam için sağlam bir değer gerek. Hayatı olduğu gibi akışa bırakıyorum. Bakalım neler olacak.

     Fonda Pinhani - Yitirmeden var şu an.
'' Durup düşünmeye zamanın olur mu? Yitirmeden anlamaz insan.'' diyor ve büyülü sözlerine devam ediyor. Kendimi Kavak Yelleri adlı diziyi izlediğim, ergenliğin zirvelerinde tek başında gezindiğim günlerde hissediyorum şimdi. Bir yaz günü, Çanakkale/Geyikli, gece, odamda deniz tam karşımda, mutluyum, umutluyum, dünyadan henüz haberim yok, güzel şeylerin olabileceğine inanıyorum -yani o kadar eski günler- o günlerdeyim işte şimdi. Dalga sesleri geliyor ve serin bir rüzgar esiyor. Dünyaya dönme vakti.

     İnsan bazen saklanmak istiyor. Bir yere sığınmak ya da.. Görünmez olmak ve kaybolmak! Bir süreliğine de olsa.. Çünkü insanlar kendi eksikliklerini başkalarından koparabildikleri parçalarla tamamlamaya çalışıyorlar. Kaçmak çok normal! Bir zamana kaçmak, bir anın arkasına saklanmak ya da kaybolmak gerçekten doğal. İnsanız dostlar..

       O zaman zaten bırakmışız boşluğa. Hayat böyle devam etsin akmaya. Nasılsa tamken bile yarımız ve nasılsa yarımken bile aslında tamız. Anlatabildim mi? Anlayabilen kalplere sevgilerimle..
Yalnız değilsiniz..

                              

      

Kendi Tahtını Kendi Yapanlar

      Hayatımın belki de en sakin ve yaşamı kabullenmiş zamanlarının içindeyim. Çok şükür. Bu noktaya gelmek benim için büyük meseleydi. Daim olsun. Her şey kendi zamanını bulduğunda, olması gerektiği gibi olacak nasılsa. Çırpınmak boşa, sadece yaşa düsturuyla geçen günler içindeyim.. Zamana ve kadere güvenerek akıbeti beklemekteyim.

      Buraya genellikle aklım ya da ruhum aydınlandığında uğruyorum artık. Bazen de tam tersi, karanlıklarda boğulduğumda bir nefes almak için geliyorum. Nihayetinde dağınık olan bir şeyleri burada toparlıyorum. Kaçabilecek bir yeri olanlara ne mutlu! Benim de seyir tepem tam olarak bu..

       Bir şeyler okuyor, izliyor ve söyleşileriyle bambaşka insanlar tanıma fırsatı buluyorum. Görünenin ardına dair ipuçlarını bu sayede yakalıyorum. Dikkatimi çeken bazı noktalar var. Bazı insanlar kendi tahtını kendi yapar. Bazı insanların hayatlarının özetinin bu olduğunu düşünüyorum. Çünkü hayat her insana farklı sürprizler hazırlıyor. Özel bir kutu. İçinde ne olduğunu açandan başkası tam manasıyla bilemeyecek. Kutunun sahibi ona gelen sürprizi ne amaçla kullanırsa, tüm dünya ancak bunu böyle öğrenecek. Konuya dönüyorum. Bazı insanlar kendi tahtını gerçekten kendi yapıyor. Bu şans mı, Allah böyle istediği için mi böyle oluyor yoksa yazgısından ayrılamadığı için mi böyle bilmiyorum. Bir şekilde zirvelerden kuyulara, kuyulardan ovalara çıkan yollara düşen insanlar hayatlarının seyrini bambaşka noktalara taşıyabiliyor. Garip değil mi? Bu hayata gelişimizin muhakkak bir sebebi olmalı. Bir ışık, belki bir nefes, belki de dünyanın yangınını söndürecek tek bir damla su. Hayat bu.. Anlatıldığında hayat filminin değerlendirmesi yapılıyor ancak yaşarken her şey bambaşka. En güzel günler hiç bitmeyecek, gençlik hiç gitmeyecek, sağlık yaşımızla cenk etmeyecek gibi.. Oysa yarınlar bir muammaya teslim. En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız derken şair, ancak bu kadar haklı olabilir..

       Yaşadıklarını kumbaraya, kötü günleri birer fırsata dönüştürmek üzere atan insanlar ilgimi çekiyor. Çok bilgili insanların dikkatimi çektiği gibi. Asla tek bir doğruya takılmayan, yalnızca sorgulayan, tek bir yargıya takılmadan bilgiden bilgiye koşan.. Böyle insanları dinlemek bile beni mutlu ediyor. Keşke etrafımız böyle insanlarla dolu olsa, onlar hep anlatsa.. Neyse ki internet var. Yazılar, videolar uzakları yakın ediyor. Aklımda çok mesele var aslında ama bugün bunu yazmak istedim. Bunu kendime her zaman hatırlatmak isterim. Kuyulardan geçerse yolum, hatırlamam gereken bir doruk var. Ve bazı insanlar tahtını kendi yapar..

                                                                 Görsel alıntıdır.

Parlak ve Beyaz Nasihatler

            Saçım ağarır,
            Yaşım bağırır,
            Yaşam daralır,
            Bu dümende..

Birsen Tezer / Delikanlı


      Aklımda bu şarkı var şimdi. Kendi kendine usul usul çalıyor. Keyifle dinliyorum. Aslında bu şarkıyı bugün ilk defa anlıyorum diyebilirim. Bu şarkıyı bugün ilk defa hissettim..

      Bugün saçlarımı toplamak için aynaya baktığımda, tam bağımsız, asi bir tel gördüm. Parlak ve çok güçlüydü. Diğer tellerin yumuşaklığına inat, ben buradayım ve varım beni gör dedi sanki. Bugün  gördüm, kabullendim artık o beyaz teli. Kabullenmek istemedim pek ama varlığı yadsınamaz bir gerçek. ( Bu arada mesele güzellik değil. Sarılara karışıyor, benden başkası anlayamıyor bile. )

      Saçlarımda gördüğüm bu asi ruh, sen büyüdün diyor bana. Bunu kabullen ve kendi yolunu ellerinle yap diyor. Bir şeyler için uğraş, gökyüzünde görmek istediğin yıldızları bizzat sen gökyüzüne yapıştır diyor. Kendini mutlu et ve fark et diyor. Bu dünyada sen de varsın ve bir şeyler yapmalısın artık diyor. Bunun yanında bir şey daha söyledi bana. Eğer bu hayatta beyaz bir tel olacaksan, güçlü ve parlak olmak zorunda kalacaksın. Kalbin eğilip bükülmeyecek, dik durmaya çalışacaksın. Ruhen daha az yorulacak, daha az yıpranacaksın. Madem ki her insan yıllarla bir beyaz tel olmak zorunda, o zaman dinlemek gerek bu söylediklerini. Haklıdır belki..

      Ruhumuz hep hassas bir çocuk. Milyarlarca gezegen gibi milyarlarca insandan biriyiz. Önceliklerimiz, hayata bakışımız, yaşayışımız, sevinçlerimiz, hayallerimiz, hüzünlerimiz çok farklı. Bazen anlamlandıramıyoruz olanı ve biteni. İnsanlık hali..

      Velhasıl bir beyaz tel size neler der bilmiyorum ama bana bugün bunları söyledi. Nasihatlerini dikkatle dinledim. Sanırım artık bir şeyler değişmeli. Günler sağlık, huzur ve mutlulukla dolsun ve şans hep bizimle olsun..

Görsel alıntıdır.