Geceye Sayıklamalar

      Saat 03.08 ve ben gecenin kalbinden bildiriyorum. Bulutlar hüngür hüngür ağlıyor akşamdan beri. Uğulduyor camlar. Günler, her geçen saat biraz daha fazla benziyor film sahnelerine. Bir belirsizliğin içinde savrulan minik karıncalardan biri olarak yazmak ve karanlığın ortasındaki boşluğu doldurmak istiyorum.

      Açlık Oyunları gibi akşamdan akşama ölü sayısını öğrendiğimiz günler içindeyiz. Şaka gibi ama değil. Her şey gerçek. Hatta öğrendiklerimizin törpülenmiş gerçekler olduğunu düşünürsek durum vahim. Tenha sokaklar, sessizlik ürkütüyor herkesi. Belirsizliğin içinde savrulup giden yapraklar gibiyiz. Kadere boyun eğdik, akıbeti beklemekteyiz. Bir bela ki sardı dünyayı. Şimdi gündem dünyanın en ücra köşesinde bile aynı.

      Sanırım en yakınlarımızın ya da bizzat bizim belamız olmadan gerçek manada idrak edemeyeceğiz bu virüsü. Korku her yerde aynı. Yüzlerce insanın isyanı, sağlıkçıların haklı kaygıları derken adım adım gidiyoruz bu belaya. Üretilmiş olduğu iddiaları, sonra onu yalanlayan tezler, tezleri dalgaya alan yorumlar derken geçiyor günler. Ünlü bir doktor açıklama yapıyor, bambaşka ayrıntılara dikkat çekiyor. Sonra bir omurgasız, alanında uzman olan bu profesörü halkı galeyana getirmekle suçluyor vs. Ülkece ibretlik günler geçirdiğimiz kesin. Samimiyetin ölüm getirdiği bir millet olarak bayrak artık bizim.

      Bazen diyorum ki, sen bu kaosun tozu dahi değilsin. Senin aldığın önlem yalnızca uzaklardan izlenip gülünebilecek önlemler. Hayatını ultra kontrol içinde yaşayan kimseler bile kapılıp giderken salgın zincirine, sen sadece bekle diyorum kendime. Ne olacaksa olacak, sadece sabırla bekle.

      Bundan sonra hiçbir şey aynı olmayacak, biliyorum. Beklediğim kaos buymuş demek ki. İçimdeki ses, start verildi diyor. Kıyameti de görürsek tamamdır. İçim biraz daha rahat artık. Dünyanın ne kadar basit olduğunu, en büyük işlerin dahi minicik bir virüs için durduğunu, o minicik virüsün ülkeleri mahvedebilecek güçte olduğunu ve en önemlisi bir gün aniden gidebileceğimizi hatırlattı bana ve birçok insana. Aslında her şey formalite bir abartı ile yaşanırken şimdi ne kadar da basitleşti. Oluruna gidildi. Ertelenmesi imkansız olan ne varsa şimdi bir pencerenin ardında sokağı gözlüyor. İşte dünya..

      İtalya iptal. İspanya ise bayrak savaşında. Bir doktor iki hafta sonra sağlam adam bulamayacağız diyor, sanırım bir sonraki bayrak bizde. Ne desek boş, yaşayıp göreceğiz. Bir zamanların salgın hastalıklarıyla ölen milyonlarca insana şimdi yazık olmuş aslında tedavisi varmış diyorsak bundan yıllar sonra da yazık koronadan ölmüşler denecek. O yüzden bekleyeceğiz, göreceğiz. En nihayetinde sular durulacak ve iyilik kazanacak. Kötülük üzerine çalışan, kötülüğü çoğaltan ve insana hüzün veren şeyler için uğraşanlar muhakkak anlayacak.

      Dünya, insana malzeme olmayacak. Bunu gördükleri anda iş işten geçmiş olacak. Bomba, nükleer silah, virüs, bakteri derken ipin ucu elbet kendilerine de dokunacak. Filler tepişirken ezilen karıncalardan biri olarak ilahi adalete güvenim sonsuz. Akıbeti hayretle takibe devam. Şimdi biraz yağmur izleyip kalbimi ferahlatayım en iyisi.
      Allah tüm insanları affetsin, merhamet versin..