Tam da şimdi, pembe mavi bulutlarla dolu göğü izlerken bir anda blog sayfam aklıma geldi. Bulutların başladığı yere dönercesine spiral koşuşundan dolayıdır belki. Aradan asırlar geçti.. Yine geldim.
Aradan geçen bu uzun zaman zorluydu. Ailemin bir halkasını kaybettim. En doğru tanım bu benim için. Ne kadar zaman geçerse geçsin içimizde bir köz gibi kalmaya devam edecek. Benim içimdeki köz hala sıcaktı aslında. Üzüm hala kalbimi acıtır. Acıyı unutturan acılar da varmış. Hayatın uzak gerçekleri yakınlaşınca anladım.
Çok şey değişti, ben çok değişmedim. Gözümden gönlümden çok insan eksildi. Maskeler düştü, perdeler aralandı. Neyse ki onların yerindeki ben değilim. Bu da iyi bir şey sayılabilir belki.
Büyük duvarlarım vardı. Daha da büyüdü. O kadar dolu ki içerisi, kendimle yalnız değilim. Kalbim huzurlu, ruhum biraz kırgın, vicdanım rahat. Geçen ayların genel bir özeti bu olabilir.
Dağıldı spiral. Bulutlar kendi yolunda ve kendi renginde toplanıyor artık. Her şey olması gerektiği gibi olmasa da olduğu gibi.. Artık bitirelim, belki sonra yine gelirim.
