Bak Ben Buradayım

      Hayallerin, hedeflerin ve planların arasından kıvrıla kıvrıla akıp giden bir zaman nehrinin içinde gibiyim. Karşımda ise göğün maviliğine karışan, özgürlüğü kanatlarının arasında saklayan beyaz martılar ve martıların arasında uçuşan, adeta bir yerlere yetişmeye çalışıyor hissi uyandıran kırlangıçlar var. Zaman, sonsuz bir mavilik gibi.. Pamuk pamuk olmuş bembeyaz bulutların içinde salınıyor kuşlar.

      Bazen bir kırlangıç oluyorum bu aralar. Bir yerlere, bir şeylere yetişmeye çalışıyorum ve sonra gerçeğe uyandırıyor beni bu beyaz martılar. Bak aslında gökyüzünde yaşam var dercesine salına salına dans ediyorlar. Sabırla, yaşamın dansını öğretiyorlar.

      Sonra birden ürkek bir serçe oluyorum. Yolunu kaybetmiş bir serçe.. Bir avuçta kaybolmayı düşlerken, esen rüzgarın götürdüğü yere savruluyorum. Yağdıkça yağmur ve estikçe rüzgar, ıssız bir düzlük içinde sığınacak bir yer arıyorum. Sonra uzaklardan gelen, kaybolmuş bir serçe sesi ile aslında yalnız olmadığımı anımsıyorum.

      Isındıkça kalbim, bir martı oluyorum bu aralar. Maviliklere karışıyor, enerjimi gökyüzünü kaplayan bembeyaz bulutlardan alıyorum. Korkutamıyor artık beni karanlıklar. Aynı yoldan daha önce geçenler de var diyerek, kendi kanatlarımla kendime sarılıyorum. Soğuklar bitecek, tatlı rüzgarlar esecek. Geleceğin sıcak esintilerine sığınıyorum.

     Ve sonra yine kararıyor gökyüzü, pembeleşiyor mavilik  ve parlamaya başlıyor yıldızlar. Demek ki her zamanın bir sahibi var. Bir parlayanı, yol göstericisi, bak ben buradayım yalnız değilsin diye sesleneni.. Bitiyor gün. Soğuyor esen tatlı rüzgarlar. Yeni bir mavilik, tatlı bir sıcaklık umarak uçuşan kumruların kanatlarına takılıyorum. Kendi içime, kendi kalbime doğru uçmaya başlıyorum.

Gelecek yeni günlerden hepimiz için huzur ve mutluluk diliyorum..

                                     

Vicdan Rahatlatma Seremonisi

      Okuması gereken kitaplar/yazılar, hazırlaması gereken sorular arasında kaybolmuş bir asi ergen el sallıyor uzaklardan. Yapmak zorunda olduğu her şeyden kaçan, mecburiyetlerden hemen sıkılan bir insan.. Bir yanımız hala ödevini yapmamak için kesilmiş elektriği bahane edebilecek bir çocuk gibi. Vicdan rahatlatma çalışmalarına başlama vakti.

      İnsanız nihayetinde. Her zaman her şeyi yapmak istemeyebiliriz değil mi? Bazen son dakikaları kollayabilir, saniyelerle yarışmayı tercih edebilir, telaşla birlikte dökülen ecel terlerinden keyif alabiliriz. Belki de bunlar da tembellik bahanelerimiz. Bilemedim..

      Ruhum bir asi ergen ve disiplinsiz bir tembel de olsa, kendimi sevmem, anlamam ve iyi davranmam gerek. Her şey yolunu bulur, olması gereken olur ve yapılması gereken bir şekilde sıraya konur. (Aslında vicdan azabı çekiyorum. Okumam gerekirken ben hala vicdanımı rahatlatmak için yazıyorum.) Kendimi çok zorlamamalı ve biraz zaman tanımalıyım. Değil mi? Yoksa ''değil'' mi?

     Oluyor bazen böyle durumlar. Her ne kadar sıklıkla da olsa bir şekilde idare edeceğiz kendimizi. Telkin edeceğiz. Kendimize uzatacağız en güzel çiçekleri. Sonra gayret dileyeceğiz, sabır dileyeceğiz.

(Yok olmuyor. İnsan kendini kandıramıyor. Gidiyorum ben.)

Ölümsüz Bir Ömrün İzinde

     Buralara uğramayalı bir hayli zaman oldu. Değişen durumlar oldu pek tabii. Güzel değişiklikler. Güzel devam etmesini umduğum, bana bir şeyler katmasını beklediğim değişiklikler. Bu küçük güncellemenin ardından bundan sonrası güzel olsun diyor, akşamın gündemini incelemek üzere klavyeye yatırıyorum.

     Eskiler, eski dizi ve filmler beni her zaman bambaşka zamanlara götürür. Bugün de öyle oldu. Eski günleri hatırlatan bir dizi beni çok daha eskileri ve yaşamı sorgulamaya yöneltti.

     Fazla mı romantik bakıyorum bilmiyorum ama bundan 50 yıl evvel derinden yaşanan acılar, bulutların üzerine çıkaracak kadar büyük mutluluklar, heyecanlar yaşandı. Yaşandı ancak onları yaşayan insanlar dahi hayatta kalmadı. Hepsi gitti ve her şey bitti. Çünkü hayat böyle. Bir gün herkes gidiyor. Gitmek zorundayız. Saniyelerle savaşırken bir bakmışız yılları heybemize katmış, yolumuzu tamamlamaya başlamışız. Yeşilçam filmleri de bende bu hisleri uyandırıyor. Buruk bir his. Hüzünlü biraz belki. Çünkü o gülen gözler hayatta değil şimdi.

     Madem her şey eski bir fotoğrafta kalacak, en büyük anılar tarihin rüzgarına karışacak o zaman neye üzülüyoruz? Her şey bitecek. Her şey.. Ve herkes istese de istemese de bu dünyadan gidecek. O zaman neyi zorluyoruz? Hayaliyle yanıp tutuştuğumuz, günlerce kıvranıp kahrolduğumuz meseleler belki eski bir fotoğrafta dahi kalmayacak. Kaybolacak hepsi. Tüm bunlar günlerce hayaliyle yaşadığımız, düşündükçe bulutlara tırmandığımız durumlar için de geçerli. Bitecek hepsi.. Bırak acımızı, heyecanımızı.. Adımız dahi kalmayacak. Bu çok garip değil mi?

     Aklım karmakarışık. Basit cevaplar bulabilirim pek tabii ama bana yetmiyor. Kaybolacak duyguları yaşamak neden an için normal geliyor? Bu ve benzeri sorulara bana yetecek cevaplar bulmam gerek. Biraz daha eski fotoğraflarda, hiç tanımadığım ve hatta isimlerini dahi bilmediğim insanların bakışlarında dolaşacağım. Belki aradığım cevaba biraz olsun yaklaşırım. Durumlar işte bu kadar karışık. Yarın belirsizken geçmişe bu kadar takılmak, anıların ömrünü sorgulamak ne kadar mantıklı o konuya hiç girmesem daha iyi olacak. Aklımın içinde kutular var ve onların da içlerinden çıkan yüzlerce kutucuklar..

     Evet bir gün gideceğiz. Evet unutulacak tüm hikayemiz. Ölümsüz olmayı hepimiz isteriz. Asırlar sonrasına bir ses bırakmak, bir duygu taşımak.. Ne büyük şans! Umarım yarınlara ışık olabilecek kadar güzel anlar yaşar, bedenen olmasa dahi bu ses ile ebediyete kavuşabiliriz.
Mutlu, huzurlu ve ölümsüz bir ömür dilerim.

Görsel alıntıdır.

İyilik ve Güzellik Maskesi

      Hayatın kabullenmekte güçlük çektiğim ancak artık güç de olsa fark ettiğim bazı gerçekleri var. Güzel, yakışıklı, kaliteli, pahalı, kıymetli, iyi vb. kelimelerin içini gözlemlerimle doldurmaya başladım. Yazacaklarım şahsi fikrim. Belki ilerde değişir, sonsuza kadar savunmayacağımı belirtir düşüncelerimi paylaşmak isterim.

      Günümüzde bir 'şey' ne kadar rağbet görüyorsa o doğrultuda doğru seçenek oluyor. Perde arkasına ve uygunluğuna bakılmaksızın, o seçildiyse doğrudur algısıyla seçilen oluyor. Çok okunan listelerinde karşımıza çıkan kağıt zayiatları gibi. Üzgünüm ama gerçekler. Reklamın gerçekliğinden ziyade başarılı oluşu meselesi. Bu bazen mantıklı bir tercih sayılabilir, bir nesne için düşünüldüğünde tecrübeler insanlara kolaylık sağlar. Renkleri geçelim, peki ya zevkler? Hangisi mantıklı düşünmek gerek. İstediğimiz mi, istedikleri mi..

      Bir diğer olay şu ki, kabullenmekte gerçekten güçlük çektiğim ancak deneylerin dahi yapıldığı güzel olanı seçme meselesi. Bir insan ne kadar güzel ve yakışıklıysa o boyutta öncelik kazanıyor. İlk bakış. Güzel ya da değil. Bitti. Sonra meziyetler geliyor ancak o ilk bakışı kabul edelim ki var. Bir erkek yakışıklıysa arkadaşlık için dahi öncelik sahibi. Bir kadın güzelse peşinden koşulduğuna değmeli düşüncesi var. Makyaj güzeli olmasının, boyanın altında aslında bambaşka renklerin bulunmasının da önemi yok. İlk bakış. Güzel. Bitti. İlginç değil mi? Hayır ben öyle düşünmüyorum diyenler için belirtmeliyim ki genel gözlemim bu şekilde. Durum sizde farklı olabilir pek tabi..

      Pahalı başka, kıymetli başka diyen Mevlana şu günlerimizi görse neler söylerdi kim bilir.. Pahalı olan iyidir. Tıpkı zengin insanların, yüksek maaşların, lüks evlerin ve arabaların insanları 'iyi' kategorisine aldığı gibi. Üzerinde binlerce liralık aksesuarla gezip, medeniyetten ve insani değerlerden nasibini alamamış kişi, parayla alamayacak bazı özellikleri. Bu bazen unutuluyor. Muhatap her daim 'iyi' olandan seçiliyor. Zaman sürprizlerle dolu. Bugün akan yarın durabilir o zaman aynı insan bugün olduğu gibi 'iyi' olabilecek mi bunu zaman gösterir.

     Bugün Nazım Hikmet'in Sanat Telakkisi isimli şiirini okudum ve bu beni biraz düşündürdü. Fazla düşünmüş olmalıyım ki soluğu burada aldım. Sanırım benim bakış açım da tam olarak böyle. Bir gün işler ters gidip parasız kaldığımızda, sağlığımızı yitirdiğimizde, makyajımızı sildiğimizde, 'iyi' sayılabilecek her ne varsa elimizden yitip gittiğinde maske düşmüş ve gerçek biz ile sahneye çıkmış olacağız. O gün yalnızca gerçek kimliğimiz konuşacak. Yaptıklarımız, düştüklerimiz, elinden tuttuklarımız, okuyup yazdıklarımız, dinlediklerimiz hepsi o zaman ortaya çıkacak. Bunu görmek için o günü beklemeye gerek yok sanıyorum. Mümkün olduğunca 'iyi' anlayışımızın iplerini ellerimizde tutarsak bir şeyler değişir belki. Düşünmek gerekli..

     Son olarak şunu da eklemek isterim ki, 'iyi' bir insanla tanıştığınızda zamanla maskeler birer birer düşüyor ve karşınızda bambaşka ve hiç beklemediğiniz bir insan görüyorsunuz ya hani, işte o an değişiyor 'iyi' ve bir başkası için yarın yine 'iyi' olabilecek kişi sizin için ayrı bir yerde oluyor artık. Dünyaları getirse sizin için artık yeri değişti. Enerji meselesinden ziyade işin bu boyutuna dair fikirlerim bunlar. Sözü Nazım Hikmet'e bırakıyor, şiir gibi günler diliyorum..

Erkek güzeli “Biblos ilâhı genç Adonis” köprü başında karşıma çıksa, belki bakmadan geçerim de; Filozofumun yuvarlak gözlüklü gözüne, ve ateşçimin dört köşe terli bir güneş gibi yanan yüzüne
bakmadan geçemem..
      

Yollar

                         '' Canımın içi,

                         bunlar yalnızca romanlarda olur..''


                         Ve belki biraz da filmlerde..



      Her şey yola çıkmakla başlar filmlerde. Bir yol. Varılacak noktanın belli olmadığı, heyecanın asla son bulmadığı bir yol. Tesadüfler silsilesi, sürprizler hengamesi arasında ilerleyen zaman. Bazen hüzün bazen heyecan ama hep yolunda giden plan..

      Hayatımız neden yaşamak istediğimiz bir film gibi değil? Tercih imkanımız olsaydı keşke seçebilseydik her şeyi. Doğacağımız memleketi, geçeceğimiz yolları, çıkacağımız yokuşları ve nihayetinde kavuşacağımız manzarayı. Aynı gözlerle bakar mıydık, bir yıldızın şavkıyla bu kadar huzur dolar mıydık bilinmez tabi ama öyle de yaşanabilirdi..

      Düşüncelerimi gurub zamanı bir serçenin ötüşüne bırakıyor, maviliklere saklanan turunculuğu uğurlamaya gidiyorum. Bunlar ne kitaplarda ne filmlerde olabilecek anlar. Yaşamayı seçiyorum..

Güneşi Uğurlamak

      Kalbini güneşe seren biri, gitmeye hazırlanmış güneşin ardından uzunca bakmak istedi. İzledi. Göğün beyaz bulutların ardındaki maviliğini, pembeleşmeye başlayan sessizliğini ve güneşin turuncu sözlerini dinledi. Dolaştı kalbinin yemyeşil bahçesinde, dolaştı çimenlerin o neşeli tazeliğinde ve aldı mis kokusunu en güzel çiçeklerin. Döndü evine ve bir kuş kondu karşısındaki pencereye. Uzun uzun izledi. Kanat çırpışını ve gözlerinin içine içine bakışını heyecanla bekledi. Penceresinden gelen en sessiz sesleri yazıya geçirmek istedi. Gerçekler kadar siyah mürekkebini çekti hayalleri kadar naif bir kalemin ciğerlerine ve defterine usul usul şu düşüncelerini işledi:


     Görünenin ötesinde bir yaşam var. Aslında gerçek tam olarak söylendiği gibi değil. Hatta bazen yapılanlar dahi bambaşka düşüncelerin izdüşümleri. Hayat sembolik bir yaşantı sanki.. Perde arkasından el sallayan tebessümlerin, heyecanların, hırçınlıkların saklanarak ve varlıklarını ancak -mış gibi yaşayarak hissettirdikleri zamanlar içindeyiz şimdi.

     Hangi mendil kurutur timsahların gözlerinden akan incileri? Hangi merhem şifa olabilir görünmez bir yaraya? Yara nedir? Kalpler devayı nerede bulabilir? Sorular batmakta olan bir güneşin peşinden koşuyor adeta. Yakalayabilirlerse ne ala! Ya yakaladıklarında da cevap bulamazlarsa?

     Yürüyoruz. Yollar belirlenmiş ve sınırlar çizilmiş gibi. Yürüyoruz.. Nihai nokta herkes için farklı olsa da, bazen aynı yolları paylaşıyor ve bazen farkında dahi olmadan uzaklaşıyoruz. Bir başkasının yolu da, hayatı da, varacağı nokta da hep en güzeli. Birbirinin hayatına özenerek biten ömürler kervanı uzaklardan selam ediyor sanki. Buralar karmaşık, sen hayatı olduğu gibi kabullen der gibi..

     Bir kuş bile tepelerden izlemek istiyor şehri. En uzakları görebilmek, gölgeliğe kanat açabilmek istiyor. Yorulduğuna değsin, rüzgarı hissetsin istiyor. Bir kuş.. Hangi ömür bir kuş kadar özgürce yaşıyor bu şehri? Yaklaşıyor şimdi kalabalık, karmaşık, karanlık ve ışık! Hayatta her şey ışığa koşar değil mi? Kalpler de bir ışık arıyor. Bir çiçeği heyecanla kokluyor ve en güzel sesleri hayranlıkla dinliyor.

Şimdi güneş çok uzaklara gidiyor. Ve martılar güneşi sevgiyle uğurluyor..

                                              Görsel alıntıdır.

Kendi Tahtını Kendi Yapanlar

      Hayatımın belki de en sakin ve yaşamı kabullenmiş zamanlarının içindeyim. Çok şükür. Bu noktaya gelmek benim için büyük meseleydi. Daim olsun. Her şey kendi zamanını bulduğunda, olması gerektiği gibi olacak nasılsa. Çırpınmak boşa, sadece yaşa düsturuyla geçen günler içindeyim.. Zamana ve kadere güvenerek akıbeti beklemekteyim.

      Buraya genellikle aklım ya da ruhum aydınlandığında uğruyorum artık. Bazen de tam tersi, karanlıklarda boğulduğumda bir nefes almak için geliyorum. Nihayetinde dağınık olan bir şeyleri burada toparlıyorum. Kaçabilecek bir yeri olanlara ne mutlu! Benim de seyir tepem tam olarak bu..

       Bir şeyler okuyor, izliyor ve söyleşileriyle bambaşka insanlar tanıma fırsatı buluyorum. Görünenin ardına dair ipuçlarını bu sayede yakalıyorum. Dikkatimi çeken bazı noktalar var. Bazı insanlar kendi tahtını kendi yapar. Bazı insanların hayatlarının özetinin bu olduğunu düşünüyorum. Çünkü hayat her insana farklı sürprizler hazırlıyor. Özel bir kutu. İçinde ne olduğunu açandan başkası tam manasıyla bilemeyecek. Kutunun sahibi ona gelen sürprizi ne amaçla kullanırsa, tüm dünya ancak bunu böyle öğrenecek. Konuya dönüyorum. Bazı insanlar kendi tahtını gerçekten kendi yapıyor. Bu şans mı, Allah böyle istediği için mi böyle oluyor yoksa yazgısından ayrılamadığı için mi böyle bilmiyorum. Bir şekilde zirvelerden kuyulara, kuyulardan ovalara çıkan yollara düşen insanlar hayatlarının seyrini bambaşka noktalara taşıyabiliyor. Garip değil mi? Bu hayata gelişimizin muhakkak bir sebebi olmalı. Bir ışık, belki bir nefes, belki de dünyanın yangınını söndürecek tek bir damla su. Hayat bu.. Anlatıldığında hayat filminin değerlendirmesi yapılıyor ancak yaşarken her şey bambaşka. En güzel günler hiç bitmeyecek, gençlik hiç gitmeyecek, sağlık yaşımızla cenk etmeyecek gibi.. Oysa yarınlar bir muammaya teslim. En güzel günlerimiz henüz yaşamadıklarımız derken şair, ancak bu kadar haklı olabilir..

       Yaşadıklarını kumbaraya, kötü günleri birer fırsata dönüştürmek üzere atan insanlar ilgimi çekiyor. Çok bilgili insanların dikkatimi çektiği gibi. Asla tek bir doğruya takılmayan, yalnızca sorgulayan, tek bir yargıya takılmadan bilgiden bilgiye koşan.. Böyle insanları dinlemek bile beni mutlu ediyor. Keşke etrafımız böyle insanlarla dolu olsa, onlar hep anlatsa.. Neyse ki internet var. Yazılar, videolar uzakları yakın ediyor. Aklımda çok mesele var aslında ama bugün bunu yazmak istedim. Bunu kendime her zaman hatırlatmak isterim. Kuyulardan geçerse yolum, hatırlamam gereken bir doruk var. Ve bazı insanlar tahtını kendi yapar..

                                                                 Görsel alıntıdır.