Kanatlara Takılan Mandallar

      Hayat fark edilmeyi bekleyen yıldızlarla dolu.. Birer hazine olarak bekleyen, hiçbir şartta kapağını dahi aralamayan bir hazine olan insanlarla.. Evet o insanlar biziz. Sen, ben ve biz..

      Haydi biraz gerçekçi olalım. Sürekli susturduğumuz iç sesimizi son sese ayarlayıp, biraz da ona konuşma hakkı tanıyalım..

      Çok güzel resimler yapıyoruz belki, bakan yok. Çok güzel şiirler-öyküler yazıyoruz belki, okuyan yok. Mükemmel yemekler yapıyoruz belki, lutfedip tadına bakan yok. İnsanlara her tökezlediğinde koşuyoruz belki, biz yerle yeksan olduğumuzda elini uzatan yok. Çok güzel şarkılar söylüyoruz belki, duyan yok. Mükemmel bir el becerimiz var belki, ilgilenen yok. Çok farklı ve ince düşüncelerimiz var belki, anlamaya çalışan yok. İşimiz için, daha faydalı olabilmek için okuyor, yazıyor, kendimizi geliştiriyoruz belki, bu emeğimizin farkında dahi olan yok. Hayatımız bu döngüde sürüp gidiyor belki, çığlığımızı duyan yok.. Değil mi?
    
      İçimizde bir yerlerde, kapalı sandıklar ardında bekleyen bu hazineyi bizden başka bilen yok..

      Her yıldız parlamak, her insan fark edilmek ister.. Başarabildiği her ne varsa gün yüzüne çıksın ister. Görünmez olacaksak neden varız değil mi? İnsan nefsi okulunda, işinde, evinde, ilişkisinde, arkadaşları arasında, çevresinde, bulunduğu her yerde fark edilmek ister. Hangimiz istemeyiz değil mi? Peki hangimiz bunu dile getirebiliriz? Hiçbirimiz..

      Hayat fark edilmeyi bekleyen, parlak gülüşlerini geceye saçmak, bir çiçeğe ışık olmak isteyen yıldızlarla dolu. Ömrü, fark edilmeyi beklemekle geçen insanlarla.. Çünkü insanız! Hepsi bu..

     Kanatlarımıza takılmış mandallar var. O mandallar bir çıksa özgürce uçabileceğiz sonsuzluğa. Ailemizin taktığı mandallar, arkadaşlarımızın taktığı mandallar, işimizin ve patronumuzun taktığı mandallar, çevremizin taktığı mandallar.. Moda olanların taktığı mandallar.. Bu örnekler giderek artar. Her bir mandal, kanatlarımızı biraz daha bağlıyor birbirine. Biraz daha sıkıştırıyor mutluluğa açılan kanatları..
Ve sonra..
Kolladığımız fırsatlar bir bir takılıyor bu mandallara, kenetleniyor yollar, imkansızlaşıyor tüm bu fırsatlar. Biliyorum ve anlıyorum.. Mutlaka bir nedeni var..

      Şimdi..

      Sevgili sen.. Bu yazıyı okuyan her kimsen.. İçinde barındırdığın hazinelerin farkında olman bile bir mandalı çıkarabilmene neden! Tanı kendini, sev kendini, elinden geleni yap. Sana kötü enerji veren, mutlu olmadığın yerlerde saklan. Kanatlarına takılan her mandalı çıkarmak adına, nihayetinde kanatlarını mutluluğuna açman adına bıkmadan usanmadan diren!
     
     Boşlukların doldurduğu bu dünyada fark edilmek çok güç. Sen kendin için öğren.. Oku, dinle, yaz, çiz, yap, et, elinden geleni ardına gizlemeden.. Dünya bile yorulmuş içindekilerden. Kendine kendin için emek ver. Hazineni çoğalt, hazinesine malzeme arayanlara da yol aç. Kendi ışığına güven ve başkalarının parlamasından korkma. Başkası için bir şey olma, dinle kalbini ve yol aç ruhuna, aksın gitsin zaman tüm coşkunluğuyla..

      Sen bir hazinesin, biliyorum, görüyorum, hissediyorum.
      Gerçek bir hazine gibi davran..
      O zaman, devam..! :)

                                 

Görsel alıntıdır.

Ağustos Vedaları

      Ağustos gidiyor..
   
      Ve benim için yeni bir yıl başlıyor.. Eylül demek, (belki de işim gereği) yeni bir yıl demek benim için. Yeni bir yaşam, yeni kazanımlar, yeni dostluklar, yeni tecrübeler, yeni bir bakış açısı..  

      Yeni bir yıl pandora kutusu gibidir bazen.. Nasıl geçer, neler yaşanır, neler getirir, neler götürür, insana ne katar asla bilinmez. Bazen bazı şeyler başladığı gibi gitmez.. Yollar bazen mis kokulu gül bahçelerine çıkar, oradan çöl yolculuğu başlar, susuz ve kavurucu sıcaklar altında yürür yalnız ruhlar.. Sonra çöller ardından bir deniz görünür, ummana çıkar tüm umutsuz adımlar.. Serinlik, rüzgar ve sonsuzluğun rengi olan mavi dolar kalplere.. Hayat böyle..

     Bundan sonrasını yazıya değil, kalbime döküyorum ve hepimiz için zamanın güzellikler getirmesini, yepyeni bir bakış açısıyla gelmesini, kalbimizi ve ruhumuzu arındıracak yollara davet etmesini diliyorum..

Sibirya Sıcakları

       Gecenin kalbindeki masal,
       Gülün kollarındaki diken,
       Güneşin ardındaki hayal..
       Hepsi gerçek..

       Neşenin altındaki hüzün,
       Umudun içindeki rüya,
       Sevginin sırtındaki damga,
       Sancılar bitecek..

       Hanımeli buğusundaki dünya,
       Taşın sırrı sabrında,
       Yalnızlığın tam ortasında,
       Yıldızlar sönecek..

                                            Görsel alıntıdır.

Rüzgarla Gelenler

         Balkonda, apartmanlar arasından güçlükle görebildiğim yıldızlarla nefes alıyorum şimdi. Sağımda binalar var, devamında göğe uzanan bir çam ve lacivert bir gökyüzü.. Solumda evet tam da solumda bir incir ağacı, benimle sohbete gelmiş gibi yakınımda, kollarını kalbime uzatıyor.. Rüzgar saçlarımla, incir yaprakları rüzgarla dans ediyor. İşte böyle bir akşam vakti..

       Bazı gerçekler hayal, bazı hayaller gerçek gibi..
       Bu kadar..
       Tüm söyleyeceklerim bitti.
       O zaman göğe bakalım şimdi..

                                             Görsel alıntıdır.
     
        

Kara Kaplı Defter

      Bence herkesin hayatında bir kara kaplı defter vardır. En azından benim var. Severek kullanıyorum bu defteri. Bu defter hayali fakat çok faydalı ve çok etkili. İçinde yol haritam var. Uzak durmam gereken insanlar, söylenen yalanlar, yapılan yanlışlar ve bunun gibi dikkat edilmesi gereken olaylar.. Hepsi tek tek yazılı, ben unutsam dahi kara kaplı defterim var! Yok yok kindar değilim. Bu sadece kendimi koruma çabası. Bu yüzden defterim çantamın bir köşesinde her zaman saklı..

      Bazı anlar vardır.. Bu anların içinde de basit sorunlar, ufacık kaygılar ve kronik yalnızlıklar.. Bir de bu anlarda arkasını dönen, görmezden gelen, yükseklerden baktığını zanneden insancıklar.. Farkında değilmiş gibi tavırlarla kurulan cümleler tek tek yazılıyor sayfalara. Başkaları hakkında söylenen yalanlar, yapılan yanlışlar da mevcut tabi. Bana dokunmayan yılan bin yaşarsa, elbet benim de uğrar yanıma.. Unutmamak lazım değil mi?

     İnsanlara haklar veririm kendimce. Kişilere ve durumlara göre hak sayıları değişir. Adaletli olmak adına yani. Bazen böyle olması gerekir.. İnatla tüm haklarını harcayanlar bizzat kendileri, kendilerini yazar kara kaplı defterime. Ben de bundan sonraki süreçte, o deftere yazılanlar ölçüsünde güvenirim o kişiye.. Mantıklı bence.

    Hassas bünyeye ağır gelir yapılan yanlışlar. Hatalar kırar benim kalbimi. Benimki kendimi koruma çabası aslında. Çok güvenmemek, çok kırılmamak, en nihayetinde yıpranmamak adına. Belki de hepsi boş bir çaba. Bizi dostun gülleri yaralayacaktır belki. Hayat böyle ince planlar abidesi.. Elbet biz de büyüyeceğiz.. Onarmayı öğreneceğiz. Kırmadan, yormadan yaşamak umuduyla tabi..

                                                  Görsel alıntıdır.

İz Sürücüler

       Gecenin en serin karanlığından geliyorum. Saat tam 03:00 ve 5 Ağustos 2018 oldu. Yakında Eylül olur sonra yıl biter. Zaman su gibi, takip etmek çok güç. Onun kendine has bir akışı var adeta, bizim çok dışımızda ilerleyen bir akış. Ne diyelim, daim olsun!

       Bu saatte neden buradayım? Aklıma alakasız bir şekilde iz sürücüler geldi. İnsan takipçileri, ağaçların arkasındaki filler ve türevleri..

       İnsan sosyal bir varlık. Birileriyle muhatap olmadan, sosyalleşmeden, bakmadan, görmeden, konuşmadan, dinlemeden, okumadan, yazmadan kendini geliştiremez malum. Bu sebeplerle birilerini takip etmesinde bir sakınca görmüyorum. İyi enerjiler alınan, insana bir şeyler katan kişileri takip etmek bir noktada faydalı bile sayılabilir. Farklı hayatlar, farklı insanlar ve farklı tecrübeler en nihayetinde. Geçerli sebepler olabilir. Aklıma takılan iz sürücüler biraz farklı..

      Bazı insanlar vardır, gizli gizli birilerini takip eder, genellikle yakalanır. Kötülediği, belki nefret ettiğini söylediği insanların adımlarını dahi takip etmeye çalışır. Onun gibi olmak adına, onun gibi konuşmak adına, onun gibi yaşamak adına çırpınır. Bana biraz garip geliyor bu durum. İnsan biriyle ortak bir noktada buluşamadığı için irtibatı keser. Birbirlerine katacakları bir şey kalmamıştır çünkü. Bu sinsi takip yalnızca takip edene zarar verir kanısındayım. Takip edilen kendine yeni yollar belirlerken, takip eden bir başkasının yollarını yürümekle meşgul olur ve kendi yollarını kaçırır. Değer mi? Bence değmez.. 

      Ey iz sürücüler..! Boşverin gitsin. Bırakın, herkes kendi yoluna gitsin. O zaman dilimini nefsi kıskançlıkları beslemek adına geçirmek yerine bir başkasının yazılarını okuyun, önerilerini dinleyin daha mantıklı bence. Şu hayata bir şey katabiliyorsanız katmaya çalışın, dokunabiliyorsanız başka hayatlara, bunun için uğraşın. Birilerine faydanız olsun. Olamıyorsa kendinize faydanız olsun. Bir diğer önerim şu olabilir aslında.. Madem yakın takibe aldınız bir insanı.. Konuşmayı deneyin. Evet konuşup düşüncelerinizi söyleyin. Bu çok daha insancıl değil mi? Hem insanın kalbini rahatsız eden o gizli takip son bulmuş olur. Basit yöntemler, naçizane tavsiyeler. Bir merhaba kimseyi yerle yeksan etmez, zirvelere götürmez. Hayat zaten zor. Kendinize daha da zorlaştırmayın şu hayatı. Akışa bırakın ve yürütün yaşamınızı. Birilerinin arkasında kalmak yerine, tek başınıza yürüyün bu çok daha anlamlı..

      Bu yazı belki imha olur, belki sonsuza dek burada olur. Şimdilik evi burası..
İnsanız. Hatalarımızla, kıskançlıklarımızla, nefretimizle, aşkımızla, sessizliğimizle, varlığımızla, yokluğumuzla insanız. Hepsi bizim için var edilmiş kavramlar. Durumu iyileştirmeye bakalım. Daha mutlu olmak, huzur bulmak için..
Vicdanımızı huzur dolu yastıklarda uyutabilmek için kendi yolumuza bakalım..

  

Görsel alıntıdır.

İnsan Terbiyecisi

        Günlerdir yazamıyorum. Aslında söyleyecek çok şeyim var, bu yüzden susuyorum. Kabuğu kaldırmamak gerek bazen.. Öyle bir zaman diliminden ve İnstagram keşfet butonundan geliyorum şimdi. Bana hatırlattığı meseleyi yazmak istedim. Yazmak, kalple aklın buluşabildiği tek nokta gibi..

       Keşfet benim için, canlı kanlı bir roman diyebilirim. Anlık ve gerçek. Bazı paylaşımlarda, acılarda, sancılarda ve heyecanlarda kurgu yok. İki paylaşım öncesinde imrenilecek o gerçek mutluluk, iki paylaşım sonra yerini korkulacak acılara bırakıyor bazen. Bazen de tam tersi. Diplerde tomurcuklanan çiçekler gün yüzüne çıkıp el sallıyor sanki..

      Şu hayatta yaşanılan her ne varsa, ruhu zorlayan ve kalbi yıpratan ne varsa adeta bir insan terbiyecisi gibi.. Asla kabullenmeyeceğimiz meseleleri, daha zor bir konuyla birlikte sunarak, asla denilenleri tercih edilen yapıveriyor. Hayat ne garip değil mi? Yaşam sanki insanı egosundan, kibrinden, aşırı sevincinden, aşırıya kaçan hayallerinden koparmak adına pusuya yatmış bekliyor. Bu sebeple gününü bulutların üzerinde yaşayan hiçbir insan yarınını bilmiyor. Her şey insanı biraz daha olgunlaştırmaya, standart olan duygulara indirgemek üzere programlanmış sanki. Bundandır acıların içinden çıkan tecrübeler. Sancılarla gelen güç ve birikimler.. Dünya böyle bir yer..

     İnsan.. İçinde merhametle vahşeti bir arada barındıran, beyin taşımadığına yeminler edebileceğimiz anlar yaşatan o zeki varlık.. Terbiyesi de zor tabi. Hayalleri, düşünceleri, nefsi.. Hayat onu yola getirmek zorundadır belki.. Değil mi? Yaşananları her yönüyle irdelemek gerekli. Anlayabilmek için, kabullenebilmek için, sabredebilmek için.. Aslında her şey insan için..

                             

Görsel alıntıdır.