19 Temmuz 2018 Perşembe

Unutarak Özgürleşmek




      Düşündüm de, aslında hayatımın en özgür yıllarını yaşıyorum. Biraz soyut belki fakat çokça özgür.. Kendimden başka kimseye karşı hiçbir sorumluluğum yok. Bu bazen beni sakinleştiren bazen de zamanımın boşluğa akıp gittiğini düşündüren bir düşünce.. Özgürlük bu değilse başka ne? Yerimde olmak isteyen o kadar çok insan var ki..

    Tüm bunlara rağmen herkesin bambaşka bir hayatı, kendince sorunları, soruları var. En özgür, en mutlu, en sağlıklı, en başarılı, en .. en ..  en .. insanları bir araya getirsek eminim dertler derya olur, herkes kendi meziyetini unutur. İnsanoğlu böyle..

    Yine de insanın zorlandıkça daha çok ürettiğine inanıyorum. Bu rahatlık evet bazı noktalarda zihni arındırıyor fakat bazen de yorulmak lazım.. Stres boyutuna varmadan tabi.. Stres hayatımızın her alnında diyen olursa cevabım şu olur: Benim gibi canı çıksa sesi çıkmayan bir insan stres yapıyorsa orada gerçekten bir sorun vardır. Ben bir şeyden şikayet ediyorsam, gerçek anlamda stres yapıyorsam orada büyük bir haksızlık ve dönen dümenler vardır. Net. Kendimi tanıyorum. Bana yanlış yapılmıyor diye gözlerini kulaklarını kapatan biri değilim. Yanlış yanlıştır. Bazı yanlışlar daha çok yanlıştır.

    Hayatımın bana en büyük lütuflarından biri unutkanlık sanıyorum. Ben ne zaman bir şeye gerçekten üzülsem, yukarıda belirttiğim sebeplerle strese girsem, bir süre sonra unutkanlık başlıyor bende. Unutarak özgürleşiyorum bir nevi. Tabi bu da bir sorun olabiliyor ama en azından canım beynim, canımı sıkan ne varsa buharlaştırıyor. İlginç bir mekanizma değil mi? Yapılanları veya söylenenleri unutmasam dahi, acısını unutuyorum en azından. Dünya hassas kalplerin cehennemi gibi..

    İşte böyle düşünceler eşliğinde, blog sayesinde içimi döküyorum. Sanki kimse okumuyor gibi kimse bilmiyor düşüncelerimi.. Buranın en güzel özelliği bu benim için. Burası da bir özgürlük diyarı değil mi? Ben yazarken civarımda birileri olsa, her cümlem kontrol altında olsa, ya da ben yazımı bitirmeden yorumlar yapılsa, yazamazdım. Özgür hissetmiyorsam içimden bile konuşamazdım. Herkes kendi içinde bir alem işte..

   Yaza çize güzelleştiriyorum dünyamı. Durumlar böyle..





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Çatırtıları Duydunuz mu?

      Kulağım çınladı, işte geldim. Beni mi anmıştınız? :)       Tabii ki dönüp dolaşıp konacağım dal, burası olacaktı. Bu defa kendi düşünc...