Hayaller kuran çocuklar, yarınlara umutla koşar. Azimle, heyecanla, kararlılıkla.. Sarılır hayalindeki atlılara. Dört nala koşar yolun sonuna.. Ya sonra?
Sonrası..
Boşluk .
Şöyle bir düşündüm de şu hayatta neye heveslendiysem, neyi istediysem, neyi beğendiysem hayallerimde bile yok şimdi. Öyle bir kabulleniş, öyle bir vazgeçiş.. Hayallerimi süsleyen her ne varsa, koleksiyonumda sıra sıra dizili. Muhtelif zamanlarda nazenin hayallerimin tozunu almak, acılı bir keyif hali..
Bir zamanlar kalbimde hayalden hayale koşan bir çocuk vardı. Her yeni güne, yeni bir umutla başlardı.. Büyüdü şimdi. Ruhu hala çocuk fakat kendi değil. O artık bir hayal koleksiyoneri..
Şimdilerde ise tamam demeyi, peki demeyi, öyle de olabilir sorun değil demeyi, vazgeçmeyi ve bazen kalbine sırtını dönmeyi öğrendi. Ya da hayat ona, şimdilik bunları öğretti. Tam bir koleksiyoner değil mi! Envaiçeşit hayalleri ceplerinde, tüm yüküyle adım adım yürüyor şimdi.
Büyümek kolay değil!
Sadece alışmak gerekli.
Kalbimde bir hayal koleksiyoneri,
Hayaline ''Peki..'' dedi.
Sadece peki..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder