Ergen yıllarımda, sözler çok hızlı söylendiği ve daha çok kelime duyabildiğim için rap müzik dinlerdim. Daha çok kelime duymak, bana bir yokuştan aşağıya doğru soğuk bir rüzgarla koşmak gibi gelirdi. Yokuştan aşağıya koşmak, o zamanlar için ruhumun vazgeçilmez bir terapi şekliydi.
Ceza bir şarkısında şöyle diyor:
Feyz al, bu gerçek!
Korkma sakın!
Ürkme, tırsma, geri dönme!
Şans var!
Anladım ki, hayatı anlamlandırmak istiyorsak önce hayatı anlamak gerekli. Yaşamadıklarımızı yaşayan insanlardan feyz almak, tecrübelerini dinlemek ve ders almak gerçekten önemli. Yaşam, bir mücadele ile sürdüğünde anlamını kazanıyordur belki.
Evet insanız ve korkularımız ile kaygılarımız arasında mekik dokuyor bazen duygularımız. Bilmeliyiz ki, böyle böyle ağaracak gün ve yeniden yeşerecek umutlar. Karanlıklardan korkuyorsak karanlığa doğru ilk adımı atmak, ışığı açmak için en gerçekçi hamle olacak.
Bir süredir hatalarımı, yanlışlarımı affettiğimi gözlemliyorum. İnsan bazen kendisine söz geçiremiyor ve yalnızca süreci bir başkası gibi izlemeyi tercih ediyor. Anladım ki artık olgunlaşıyorum. Bu olgunlaşma yolunda hatalarımı, kusurlarımı, eksiklerimi görüyor ve onların yalnızca bir süreçten geçtiğini düşünüyorum. Yanlış yapa yapa, hatalarımla düşe kalka büyüyecek ve ruhumu yıkılmaz bir duvara dönüştüreceğim. Aslında bunu yapacak olan benden ziyade hayatım olacak. Yaşadıklarım, yoluma çıkan olaylar ve insanlar.. Bunlar, beni yarınlara taşıyacak olan en gerçek unsurlar.
Hayallerimize ya da ışıl ışıl parlayan o hayata adım atmak istemeyişimizin asıl sebebinin korkularımız olduğunu düşünüyorum. Korkularımızın ise gerçek sebebi eksiklerimiz olabilir. Herkes kendi eksiklerini, hayal ettiklerini ve onu gerçekten nelerin mutlu ettiğini en iyi bilendir. Hayatınızda neyin eksik olduğunu ve bu eksiği nelerle tamamlayabileceğinizi düşündünüz mü hiç?
Ağaç değiliz ve kök saldığımız düşüncelerimizden, tercihlerimizden, alıştığımız her şeyden uzaklaşabilir, değişebiliriz. Değişmek içinse gelişmek ve eksikleri kapatmak için çabalamak gerek. Nihayetinde ruhu beslemek, feyz almak, tecrübelere saygı duymak ve korkmadan o ilk adımı atmak gerek.
Kendimce -bu süreçte- kendim için yapabileceğim en iyi şeyin gözlemlemek olduğunu düşünüyorum. Ancak doğru yere, doğru tercihlere ve doğru insanlara bakmam gerek. Hayatıyla, hayatı için aldığı kararlarla, duruşuyla, tavrıyla, edebi ve adabıyla bana ilham olacak insanları gözlemlemem ve sözlerinden dersler almam gerek. Benden fazlasını yaşamış, benim parkurumu çok çok önceden tamamlamış, yükselmek için başkalarının omuzlarına basmamış, kalbinde sevgiyi ve merhameti eksik bırakmamış insanların bana katacak bir şeyleri muhakkak vardır. Doğru adımlar atmaya çalışmak için yolu az çok tanımam gerek. Ve bu sayede, kor ateşlerde yürümem gerekse bile neler yaşayacağımı az çok kestirebilir, en zor günlerimde bile kimseye zarar vermeden yolumu tamamlamak için bir şansım olduğunu bilebilirim.
Tüm bunlar şahsi fikrimdir. Hayatımın bu dönemi böyle bir seyir içinde. Eksiklerimle, kusurlarımla, hatalarımla yürüyorum işte. Bazen dikene bazen de çalı çırpıya basa basa. Başkalarının bende bulmaya çalıştığı her ne varsa bir yana bırakarak iç sesimi kendime pusula yaparak yürüyorum şimdi. Nerelerden geçecek bu yol, kaç zifiri, kaç aydınlık görecek bilmeden ve en önemlisi nereye gideceğimi bilmeden yürüyorum. Bana yol kenarında ışık olan insanlar gibi ben de o diziye katılıp bir ışık olabilirsem hayatımı anlamlandırmış olurum belki. Kim bilir..
Karşımıza bize bir şeyler katabilecek ve onu örnek alabileceğimiz kadar iyi, merhametli; feyz alabileceğimiz kadar doğru tercihler yapan, hayat parkurunu başarıyla tamamlamış ya da başarıyla adımlar atan insanlar çıksın dilerim.
Tüm ışıklara ve hayat yolumda bana ışık olacaklara en kalbi teşekkürlerimle..
Ceza bir şarkısında şöyle diyor:
Feyz al, bu gerçek!
Korkma sakın!
Ürkme, tırsma, geri dönme!
Şans var!
Anladım ki, hayatı anlamlandırmak istiyorsak önce hayatı anlamak gerekli. Yaşamadıklarımızı yaşayan insanlardan feyz almak, tecrübelerini dinlemek ve ders almak gerçekten önemli. Yaşam, bir mücadele ile sürdüğünde anlamını kazanıyordur belki.
Evet insanız ve korkularımız ile kaygılarımız arasında mekik dokuyor bazen duygularımız. Bilmeliyiz ki, böyle böyle ağaracak gün ve yeniden yeşerecek umutlar. Karanlıklardan korkuyorsak karanlığa doğru ilk adımı atmak, ışığı açmak için en gerçekçi hamle olacak.
Bir süredir hatalarımı, yanlışlarımı affettiğimi gözlemliyorum. İnsan bazen kendisine söz geçiremiyor ve yalnızca süreci bir başkası gibi izlemeyi tercih ediyor. Anladım ki artık olgunlaşıyorum. Bu olgunlaşma yolunda hatalarımı, kusurlarımı, eksiklerimi görüyor ve onların yalnızca bir süreçten geçtiğini düşünüyorum. Yanlış yapa yapa, hatalarımla düşe kalka büyüyecek ve ruhumu yıkılmaz bir duvara dönüştüreceğim. Aslında bunu yapacak olan benden ziyade hayatım olacak. Yaşadıklarım, yoluma çıkan olaylar ve insanlar.. Bunlar, beni yarınlara taşıyacak olan en gerçek unsurlar.
Hayallerimize ya da ışıl ışıl parlayan o hayata adım atmak istemeyişimizin asıl sebebinin korkularımız olduğunu düşünüyorum. Korkularımızın ise gerçek sebebi eksiklerimiz olabilir. Herkes kendi eksiklerini, hayal ettiklerini ve onu gerçekten nelerin mutlu ettiğini en iyi bilendir. Hayatınızda neyin eksik olduğunu ve bu eksiği nelerle tamamlayabileceğinizi düşündünüz mü hiç?
Ağaç değiliz ve kök saldığımız düşüncelerimizden, tercihlerimizden, alıştığımız her şeyden uzaklaşabilir, değişebiliriz. Değişmek içinse gelişmek ve eksikleri kapatmak için çabalamak gerek. Nihayetinde ruhu beslemek, feyz almak, tecrübelere saygı duymak ve korkmadan o ilk adımı atmak gerek.
Kendimce -bu süreçte- kendim için yapabileceğim en iyi şeyin gözlemlemek olduğunu düşünüyorum. Ancak doğru yere, doğru tercihlere ve doğru insanlara bakmam gerek. Hayatıyla, hayatı için aldığı kararlarla, duruşuyla, tavrıyla, edebi ve adabıyla bana ilham olacak insanları gözlemlemem ve sözlerinden dersler almam gerek. Benden fazlasını yaşamış, benim parkurumu çok çok önceden tamamlamış, yükselmek için başkalarının omuzlarına basmamış, kalbinde sevgiyi ve merhameti eksik bırakmamış insanların bana katacak bir şeyleri muhakkak vardır. Doğru adımlar atmaya çalışmak için yolu az çok tanımam gerek. Ve bu sayede, kor ateşlerde yürümem gerekse bile neler yaşayacağımı az çok kestirebilir, en zor günlerimde bile kimseye zarar vermeden yolumu tamamlamak için bir şansım olduğunu bilebilirim.
Tüm bunlar şahsi fikrimdir. Hayatımın bu dönemi böyle bir seyir içinde. Eksiklerimle, kusurlarımla, hatalarımla yürüyorum işte. Bazen dikene bazen de çalı çırpıya basa basa. Başkalarının bende bulmaya çalıştığı her ne varsa bir yana bırakarak iç sesimi kendime pusula yaparak yürüyorum şimdi. Nerelerden geçecek bu yol, kaç zifiri, kaç aydınlık görecek bilmeden ve en önemlisi nereye gideceğimi bilmeden yürüyorum. Bana yol kenarında ışık olan insanlar gibi ben de o diziye katılıp bir ışık olabilirsem hayatımı anlamlandırmış olurum belki. Kim bilir..
Karşımıza bize bir şeyler katabilecek ve onu örnek alabileceğimiz kadar iyi, merhametli; feyz alabileceğimiz kadar doğru tercihler yapan, hayat parkurunu başarıyla tamamlamış ya da başarıyla adımlar atan insanlar çıksın dilerim.
Tüm ışıklara ve hayat yolumda bana ışık olacaklara en kalbi teşekkürlerimle..
