Bu Bayram Ne Öğrendik?

      Tarihe geçecek bir gün.. Karantina içinde bir bayram geçti bugün. Sokağa çıkma yasaklı hem de. Bayram ve sokağa çıkma yasağı. Ve burası Türkiye. Anlatabiliyorum değil mi? Neyse ki 'geçmiş bayramınız mübarek olsun' kültürümüz de var. :) Umarım yasak sonrası bu yaşanmaz. Tüm bunları düşününce bu bayramın tarihe geçeceğini düşünüyorum, bundan daha olaylı önemli günlerimiz olmazsa tabii.

      Günümüz modern hayatı, her ne kadar bayramlara eski kutsiyeti vermese de bayramlar biraz da olsa bayramdı. Tatilde değil de evde olanlar akraba ziyaretlerini yapar, kolonyalar, şekerler, çikolatalar eşliğinde ve baklava niyetiyle yapılan ama nihai sonuç olarak tatlı börek olan ikramlar üzerine şen kahkahalar atardı. Sarmalar, tatlılar, yemekler derken bu ziyaretlerle birbirinden günden güne uzaklaşan insanlar bu vesileyle tekrar toplanırdı. Kalabalığın verdiği o samimiyeti bu bayram yaşayamadık ve bence biraz da olsa o kalabalıkların kıymetini anladık.. Yani umarım anlamışızdır.

      Ben insanların birbiriyle görüşmediği sürece kalben birbirlerinden de uzaklaştığı kanaatindeyim. Gözden ırak olan gönülden, akıldan, vicdandan ve dilden de ırak oluyor. Bir şeyler soğuyor gibi. Yitiriyor kişiler samimiyetini. Bunlar genel gözlemim tabii, istisnalar elbette vardır. Sıklıkla karşılaşsa, düşüncelerini paylaşsa ve arada bir muhabbet bağı oluşsa eminim ki insanlar daha farklı olacaklar. Şimdi kalabalıklar içinde yalnız insanlar bir arada yaşıyor, birbirlerinden bağımsız şekilde tabii. Umarım ki bu bayram arkadaşlığın, akrabalığın, sohbetin, samimiyetin biraz da olsa kıymeti anlaşılmıştır. Biz doğuştan sosyal varlıklarız ve birbirimize muhtacız. Bakın muhtacız. Karnı doyan insan değer görmek ister. Bu değer bir çay-kahve sohbetinde hissedilir. Tüm bunlar şahsi düşüncelerim.

      İnsanlarla ilişkileri güçlü tutmak, sınırları belirli sohbetler yapmak eminim ki herkese iyi gelir. Bir insanın sözlerinden ziyade yaptıklarına bakarsanız, insanlarla genel ilişkilerine, önceliklerine ve hırs-kıskançlık seviyesine bakarsanız sanıyorum ki oturup ne kadar samimiyetle konuşabilir, ne kadar güvenilir olduğunu anlarsınız. Ortak hobiler, ortak fikirler elbet ki samimiyeti arttırır ancak bunlar çok da önemli değil. Kaliteli insanların her tür fikir ve görüşe saygılı olduğunu düşünenlerdenim. Bir şeyleri aşmış insan, dinler ve değer verir. Büyük saçmalıklardan bahsetmiyorum tabii anladınız sanıyorum ne demek istediğimi. Mesele eğitim de değil. Eğitim başka hayat tecrübeleri bambaşka meseleler. Öğütler, öneriler, fikirler eminim ki tüm insanlara bu gibi sohbetlerde birer ışık oluverir.

      Velhasıl ilk kez böyle bir bayram yaşayan canım ülkem umarım kendi payına düşen mesajı almıştır. Umarım insanlar birbirinden uzaklaşmaz pandemi sonrası saygı ve sevgi çerçevesinde daha çok kaynaşır. Umarım güzel insanlar tanır, samimi dostluklar kurar, aile bağlarımızı biraz daha sağlamlaştırırız. Sağlığın ve sevginin anlaşıldığı bir bayram olması dileklerimle..

      Huzurlu, mutlu ve kalabalıklar içinde şen kahkahaların atıldığı nice bayramlara Türkiye..

Uzaktaki Yakınlar ve Zoraki Dostluklar

        Bu yazıyı hiçbir yerde paylaşmak istemiyorum. Denk gelen okusun artık. İnsan bazen saklanmak istiyor. Düşüncelerinin farklı beyinlerde mutasyona uğramasını istemiyor. Bazen anlaşılamamak da yoruyor. Nihayetinde yazı insanın zehrini alır. Ben de şifa için buradayım. Başlayalım!

       Bu aralar okumadığım zamanlarda videolar izliyorum. Bana birileri bir şeyler katsın, başka yolların da var olduğunu hatırlatsın istiyorum. Bugün bunlardan birini izledim. 3 - 4 arkadaş birlikte felsefeden, edebiyattan, sinemadan, sanattan yer yer psikolojiden, bazen sosyolojiden mevzuya girip, genel anlamda hayat mefhumundan gün yüzüne çıkıyorlar. Güzel bir sohbet yani. Fikirler, tecrübeler, bilgiler masada uçuşuyor adeta, muazzam bir muhabbet hali..

       Sonra düşündüm. Etrafımızda bu sohbet var mı? Çevremizdeki insanların sohbet anlayışı bu gibi konular mı? Yalnızlıktan şikayet eden yüzlerce insan varken, neden kimse birbiriyle konuşmuyor? Neden buna rağmen yalnızlıktan şikayet eden insan yalnızlığa koşuyor? Garip değil mi?

       Bunları düşünürken kendimce şöyle bir noktaya vardım. Etrafımızda insanlar çok ama fikri ortaklık çok da yok. Aradığımız şey orada değil. Sevgi bazen keyfe yeterli değil. Sosyal medyanın hayatımıza girmesiyle fikri denkliğin varlığıyla karşılaştık. Belki yolda dahi karşımıza çıkmayacak olan fakat bizim gibi düşünen, bizim zevk aldığımız konulardan, müziklerden, kitaplardan zevk alan insanların varlığı ancak diğer yandan da uzaklığı, yalnız bir hayata sevk etti bizi. Sohbet ve eğlence anlayışımızın farklı olduğu insanlarla zoraki dostluklar yolu bir noktada tıkıyor tabi. Sevgiden bahsetmiyorum. İnsanlar arkadaşlarını sevebilir ama onlarla aynı düşünceye ve hobilere sahip olmayabilir. İnce mevzu. Hepimizin eksikleri, yanlışları var. Ama mühim olan keyif halinde olmak değil mi dostlar? Maksadımız anlaşılmak ve anlamak değil mi? Ruhu ve aklı doldurmak değil mi? Bugün aklıma böyle bir mesele geldi ve belki bu fikrim değişir kim bilir.. Yanlış anlaşılmaları düzeltmeye uğraşacak enerjiyi ve sabrı kendimde göremediğim için bu yazıyı burada sonsuzluğa bırakıyor, aradığımızı bulduğumuz şen ve bilgi dolu sohbetlerin olduğu arkadaşlıklar diliyorum. Nihayetinde göçüp gideceğiz vesselam, ruhumuzu doyuralım değil mi?