İnsan hayalleriyle yaşayan, düşleriyle yaşama tutunan bir varlıktır.. Planlar yapan, ulaşmak istediği her şeyi yücelten, yücelttiklerine daha çok bağlanan.. Daimi bir çaba hakim yani.. Henüz ulaşamadığı, yanına dahi yaklaşamadığı hayalleri çok kıymetli.
Bir de bunun perde arkası var tabi. Hayaller ve hayatlar meselesi bir nevi. Konu her ne olursa olsun o işin bir mutfağı var. Önce toplanan malzemeler geliyor, hayallerin hakkında duyulanlar görülenler birikiyor ve sonra hepsinin senteziyle hayaller yeniden doğuyor sanki. Peki bu yeniden doğuş hali?
Ulaştınız artık. Elde ettiniz ve olayın bizzat içindesiniz. Gördünüz ki hayalleriniz aslında bambaşka hayatlarla destekli. Dönen dümenler, iyi niyet nidalarının arkasındaki maddi temenniler, görünen her şey kendince bir çıkar içinmiş değil mi? Hayat.. Her şey bir rüyadan ibaretti.
Artık tadı kalmadı tabi, gördünüz ki hiçbir şey sandığınız gibi değil. Ayrıntılarını bilmediğiniz ne varsa, hayalleri süsleyecek kadar parlak olsa da gerçekler bambaşka. Ben buna perde arkası sendromu diyorum kendimce. Çünkü perde arkasını bildiğimiz ne varsa bizden artık bir adım uzakta.
Bu yüzdendir ki insanlar her zaman elde etmek için uğraşır. Hayal ettiklerinin perde arkası da hayal ettiği gibi olduğunda durulur belki.. Bulamazsa sürekli bir arayış, daimi bir kıvranışla yalpalanır. İnsanlık hali..
Bazen bazı meselelerin perde arkasını bilmekten kaçarım. Bırakırım o insan, o iş, o sektör, o cemiyet, o ahali hayallerimdeki gibi kalır. Dokunmam, örselemem, kurcalamam. Uzaklardan yaşarım. O zaman ne bir hayal kırıklığı yaşanır ne de yanlış sularda yüzme hissi. Mis gibi.. Perde arkası sendromu yakalayamaz böylece beni..
Bu bir tercih! Hayatı kolaylaştıran bir tercih belki. Aslında bazen uzaktan bakmak, yakından bakmaktan daha güzel gösterir her şeyi. İncinmeden, kırılmadan da yakın olmaktır.
Uzaklar bazen en yakındır.
En yakınların en uzaklarda olması gibi..
Görsel alıntıdır.
