Bazı anlar vardır. Uyanırsın.. Bu uyanış hayatın tam içinden kopup gelen, gerçek acılardan ve en gerçek hislerden beslenen bir uyanıştır. Uzakları, en uzaktan çekince ve hayretle izlersin. Hayat böyledir çünkü. Uzaklar ve yarınlar hep hayret verir..
Yılların senin için yaptığı o ince planı bilmeden, günlerini gelecek güzelliklerden ve yıkımlardan habersiz bir şekilde yaşar gidersin. Oysa ummadığın her ne varsa, sıraya dizilmiş ve birer birer gerçek olmak için sana ulaşmayı beklemektedir..
Hayret, korku, heyecan..
Yarınlar için en uygun sözcükler bunlar şu an. An ortasında, acabalar ve belkiler arasında tarifsiz bir yansıma.. Bir yudum çayın verdiği sıcaklıkla, başka insanların hayatı karşılarına alışlarına tanık olma. Hayat çok garip değil mi ama?
Başka hayatlara mercekle bakmak, insanın zihnini açıyor. Bu hayat yalnızca böyle ilerlemiyor, maceralar kuytu köşelerde bizleri bekliyor düşüncesi insana güç veriyor. Omuzlara konan bir el gibi, ince belli bir bardağın verdiği naif sıcaklığıyla kavrıyor kalpleri..
Günün sonu var mı? Gece aslında kimler için karanlığın ortası? Bu akşamlar hangi sabahın habercisi? Peki ya biz gözler kapalı yaşarken, gelecek günler adına hiçbir şey bilmiyor olmak, savunmasızlığımızın kaçıncı seviyesi?
Bildiğim bir şey var! En gerçek sancıların ardından gülümsüyor mutluluklar.. Gerçekler, görünenin aksi seyrinde ilerliyor her bahar.
Bu günler, güneşin o güçlü yansımasından uzakları görememe hali. Hayat, umutların ve mutlulukların en gerçeği. O zaman gelecek günleri heyecan ve sabırla beklemek gerekli.
Şimdi en saydam fanusta, akşamı yaşama vakti..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder