Dün gece Lale Müldür'ün, Mağaradakiler adlı edebiyat dergisiyle söyleşisine denk geldim. Ve dün gece itibariyle kendisine hayranım diyebilirim. Tam bir şair, tam bir sanatçı. Bakın öyle böyle değil.. Hal ve hareketleri, hayat akan gözleri. Bu kadın bambaşka. Yorumlara baktım biraz da.. Anlayanlar da var, alakası olmayanlar da..
Düşündüm.. O ruhu taşıyabilir miydim?
Sanat ve sanatçı iki anlaşılamayan kavram bence. Sanat nedir ve sanatçı kimdir? Sıradan biri olması nasıl beklenir? Üzerine milyonlarca yorum yapılmış bir konu bu. Bir İnci bakışla düşüncelerimi şöyle anlatmak isterim:
Bazı ruhlar vardır.. Milyonlarca insan arasında, kendi dünyasında yaşayan, Necip Fazıl'ın deyişiyle insanla tanrı arasında fakat insandan ziyade tanrıya daha yakın noktada olan.. İşte bu insanlardan bahsediyorum. Camdan bir ruh taşıyan, esen rüzgarla savrulan, nazik bir serçe gibi.. İşte size bir sanatçı tasviri..
Dünyanın hengamesini, dümenini, acımasız ve hoyrat hallerini taşıyamayan bu ruhlar dökmek ister içlerini. Daha fazlasını kaldıramaz kalpleri. Sonra ortaya şiir çıkar, roman çıkar, resim çıkar, heykel çıkar. Yaşama karışmak için, dahası yaşamak için zehirlerini akıtırlar belki. Bu zehir dışarıda bal olur, gül olur, şifa olur.. İşte sanat budur. Kalpte savrulan notalardan bir müzik bulunur. Gözlerin göremediği renkleri, karanlıklardan bulup resim oluşturulur. Heykel sabırla yontulan, bir kalp sancısı olur.. Sanat budur..
Bu hassas kalplerin hal ve hareketlerinin, yaşam anlayışlarının sıradan insanlar gibi olması beklenemez değil mi? Bizim gülüp geçtiğimiz şeyler onları deşip geçiyordur belki? Bir sanatçıya bu gözle bakarsak, onu daha iyi tanıma daha çok anlama şansımız olur diye düşünüyorum. Bu bir tür kutuplarda yana yana gezme hali.. Bir yazarı, bir şairi ya da sanatla hemhal olmuş herhangi birini eleştirmeden önce bunu bir düşünmenizi isterim. Onların kalp sancısı kıyamete kadar baki..
Durum böyle dostlarım..
Anlatabildim mi?
Lale Müldür'ü okuyunuz, okutunuz.
