Çatırtıları Duydunuz mu?

      Kulağım çınladı, işte geldim. Beni mi anmıştınız? :)

      Tabii ki dönüp dolaşıp konacağım dal, burası olacaktı. Bu defa kendi düşünce okyanusumda kaybolup gelmedim. Sadece öylesine geldim. Saat 03.57 şimdi ama vakitlice uyumak benim için ne zaman kolay oldu ki.. Gecenin en serin sessizliğindeyiz. Çok severim.

      Özet geçelim, yine çok şey oldu hem de hiçbir şey olmadı. Üzüm sonrasında birçok şey sabit bir çizgide seyir ediyor benim için. Bunun dışında olanlar tabii ki yine şahsi törpülenmelerim, hayatı öğrenmelerim. Çok şey oldu. Bunlardan en önemlisi kalbimin teskin olması oldu. Elbette çok değil. Ama dingin. Öğrenmek ne sancılı bir süreç ve ne ağır bir deneyim. Bu böyle ömür boyu sürecek. Hepimiz için..

      Hayatta her şey olabilir ama bazı şeyler de olmaz derdim. Oluyormuş. Şaşırmak, üzülmek, anlamamak ya da anlamlandıramamak.. Her şeyin anlamını yitirdiği yerler varmış. Hepsini geçelim bir sonraki level olan aslında büyümenin yalnızlık olduğu noktasındayım. Bu çok garip. Biz bir bireyiz ve seçimlerimizi yönlendiren onlarca sesin ardından bedelini ödeyen biziz. Bu çok ilginç. Fanus kırılıyor. İçeridekiler paramparça ama artık dışında da her ne varsa çatırdamaya başladı. İlginç..

      Hayat hayallerin ötesinde süren başka bir gerçeklik. Henüz altın tuşu bulamadığım için yavaş ilerliyor ama yarınlar sürprizlerle dolu. Hepimiz için.. Neyse bu kadar yeter, kendi karanlığımızın içinde aydınlanma dileklerimle..

Kendinize iyi davranın, her şey sizin yüzünüzden değildi. Sevgiler. 

Gerçekliğin Çatısı

      Başka diyarlarda gezip dolaşan herkesin döndüğü bir gerçeklik var. Herkes kendi gerçekliğinin çatısı altında yaşar. Görünmez bir çatıdır bu ama vardır. Bilmenin verdiği güvenle sığınılan ve hep orada olacakmış sanılan..

      Değişti dünya. Biz de değiştik. Başkası olduk hatta. Zaman çoğu duyguyu alıp götürdü içimizden. Değdi mi? Yaşamak buysa eğer değmiştir. Yaşamak bu değilse o zaman işler biraz karışır haliyle. Peki ne yapabiliriz? Kendi küçük dünyamızda oyalanabiliriz elbette. Gerçekliğimizden uzaklaşmadan tabii..

      İnternet ile bize çizilen çizgilerde böcekler gibi dolaşıyoruz. Oysa dışarıda başka bir dünya var. Bize ne çizildiyse o kadarına ulaşıyoruz. Dönüp dolaşıp takılıyoruz kendi gerçeklerimizin çitlerine. Tüm dünya böyle. Aynı gezegende başka yaşamlar, aynı görünen farklı ruhlar..

      Böyle olacağını çocukluğumda da bilirdim, hüznüm bu günlereydi. Gündemi biraz takip etmek yetiyor bilindik çatıya dönmeye. Bize de bu düşmüş ne diyelim.. Hikayenin sonunda açık bir kapı da yok çizginin dışına çıkmak için. Öyle işte.. Aslında neler söylenir de bu gece bu kadar yeter hepimize. 

      Dünya daha iyi bir yer olsun dileğimle.. 

Fırtına Sakinleri

      Düşüncelerin girdabından çıkamayan herkes fırtınanın ortasında tutunacak bir dal arar. Bu dal bir ağaç olmaz bazen. Kitap olur, defter olur ya da bir blog.. İşte ben de tutunacak bir dal bulmanın sakinliğiyle geldim.

      Çok şey oldu bu geçen zamanda. Her ne kadar bu konuyu açmak dahi gözlerimi doldursa da.. Gerçekten bu konuya girmek istemiyorum. Vazgeçtim o konudan. Elim dahi varmıyor yazmaya. Onu çok özlüyorum. Kuştu artık melek oldu.

      Onun dışında çok da önemli bir şey olmadı aslında ya da her şey önem sırasında bir değişikliğe maruz kalmış olabilir. Her şeyin olağan olduğu bir zaman dilimindeyiz. Ben hem içindeyim zamanın hem de büsbütün dışında. Tanpınar da derindir.. Böyle bir zaman içindeyiz işte. Dibini kazıyoruz tüm değerlerin.

      Neden buradayım? İnsan nerede olması gerektiğinden emin olamadığı zaman bildiği en eski yola gider. O yüzden buradayım. Yine uğrak saatlerimden biri. Gecenin soğuk sessizliği.. Daha soğuk ya da daha sessiz olsa ne olurdu? Ya da tam tersi.. Buna kader mi deriz? Bilemiyorum.. Öyle şeyler oldu ki artık olanla olmayanın bir farkı kalmadı. İhtimaller terazinin iki kefesinde de aynı ölçüyü veriyor. Zaman ne gösterir bilemiyorum..

      Böyle işte.. Zaman geçiyor bulutlar gibi. Bulutlara her bakan başka bir hikaye görüyor içinde. Herkes başka bir anlam çıkarıyor geçen günlerden. Birbirinden farklı. Ama insan genelde aynı. Keşke aklımdan geçen her şeyi fırtınaya bırakıp kendim bir dala tutunmayı başarsaydım ama o da olur elbet. Neler olmuyor ki..

      Velhasıl..

      Her şey için şükür, bazı şeyler için dua..

      Her şey bir şekilde hizasını bulur, yola devam..