Kulağım çınladı, işte geldim. Beni mi anmıştınız? :)
Tabii ki dönüp dolaşıp konacağım dal, burası olacaktı. Bu defa kendi düşünce okyanusumda kaybolup gelmedim. Sadece öylesine geldim. Saat 03.57 şimdi ama vakitlice uyumak benim için ne zaman kolay oldu ki.. Gecenin en serin sessizliğindeyiz. Çok severim.
Özet geçelim, yine çok şey oldu hem de hiçbir şey olmadı. Üzüm sonrasında birçok şey sabit bir çizgide seyir ediyor benim için. Bunun dışında olanlar tabii ki yine şahsi törpülenmelerim, hayatı öğrenmelerim. Çok şey oldu. Bunlardan en önemlisi kalbimin teskin olması oldu. Elbette çok değil. Ama dingin. Öğrenmek ne sancılı bir süreç ve ne ağır bir deneyim. Bu böyle ömür boyu sürecek. Hepimiz için..
Hayatta her şey olabilir ama bazı şeyler de olmaz derdim. Oluyormuş. Şaşırmak, üzülmek, anlamamak ya da anlamlandıramamak.. Her şeyin anlamını yitirdiği yerler varmış. Hepsini geçelim bir sonraki level olan aslında büyümenin yalnızlık olduğu noktasındayım. Bu çok garip. Biz bir bireyiz ve seçimlerimizi yönlendiren onlarca sesin ardından bedelini ödeyen biziz. Bu çok ilginç. Fanus kırılıyor. İçeridekiler paramparça ama artık dışında da her ne varsa çatırdamaya başladı. İlginç..
Hayat hayallerin ötesinde süren başka bir gerçeklik. Henüz altın tuşu bulamadığım için yavaş ilerliyor ama yarınlar sürprizlerle dolu. Hepimiz için.. Neyse bu kadar yeter, kendi karanlığımızın içinde aydınlanma dileklerimle..
Kendinize iyi davranın, her şey sizin yüzünüzden değildi. Sevgiler.
