Uzun bir zamanın ardından yeniden merhaba. Ben yine gecenin sessizliğinde buraya geldim. Saat tam 01.11 tatlı bir serinlikle esiyor rüzgar. Güzel ve sakin bir an. Birden aklıma yazmak geldi ve buradayım. Bazı şeyler asla değişmiyor..
Asırlar sonrasından gelince bir özet geçmek gerek tabii. Geçen zaman zarfında çok şey oldu. Akla gelmeyecek şeyler başa geldi, üzüldük, sevindik, bir tatlı Üzüm tanesi kuşum oldu, yeni meşgaleler geldi derken geçti aylar. Bu yılın gündemi çok canlı. İyi ya da kötü bir şeyler oluyor sürekli, ana gündem daha çok yakın aile çevresiydi. 2024 eminim birçok aile için gümbür gümbür geçiyordur. Bu yıl dopdolu ve patlamaya hazır bir volkan gibi püskürtüyor içindekileri. Karmalar cıvıl cıvıl ötüşüyor etrafta. Ağzımızdan çıkan sözler kanatlanmış geliyor. Beklediğimiz gibi..
Kendime şöyle bir dönecek olursam ufak tefek atraksiyonlar dışında benim için pek bir şey değişmedi. Aynı şeyler, lacivert günler.. Kendimle derin hesaplaşmalara girdim, çıktım, döndüm dolandım, etrafı sorguladım, varlığı ve var olmayı anlamlandırmaya çalıştım, sustum, düşündüm, sonra da böyle bir zamana doğmanın ağır sakinliğiyle yüzleştim. Herkes kendince haklı ama bu benim saygı duyacağım ve kendi yolumdan çıkacağım anlamına gelmiyor tabii. Yolun doğruluğu konusu da şahsi bir mesele artık. Herkes nasılsa kendi yolunun yolcusu. Sağa sola bakmak yerine olmak istediğimiz yerde, olmak istediğimiz insanlarla istediğimiz yollarda devam edeceğiz hayata. Peşimizden söylenen bir şeyler varsa da ancak peşimizde kalır diye düşünerek hizamızda devam edeceğiz. Böyle bir yol tutturdum kendimce. Yolun yanlış olduğunu düşünen bir kez de kendi yoluna baksın. İnsanlara bulunduğu çizgiyi hatırlatmak da gerekiyor bazen. Bunu iyi kavradım.
Hayatın ne sürprizler getireceğini bilmiyorum ama ben de bir bilinmezlikte yürüyenlerdenim. Aklımda ve kalbimde yeri olan çok şeyi yitirdim, şimdi içim bir bilinmezlikler ülkesi. Boş bir salon gibi serin, ferah, sakin.. Kargaşa yerini sadece isteğim doğrultusunda misafir ettiğim değerlere bıraktı. İstiften öte ziyaretçi kabulü gibi. Arkadaşlıklar, fikirler, hobiler, sohbetler.. Yalnızca bende bıraktığı enerji doğrultusunda hayatımda var. Ölçütüm nasıl hissettiğim. Ötesi boşluk. Hatayı önce kendimde aradığım yıllar yerini eşit bir terazi edinerek sakinliğe bıraktı. Bendeki maksimum değişimi ancak böyle ifade edebilirim.
Burası da kendi zaman cetvelim gibi oldu ama belki de büyümek böyle bir şey. Ben değil de yaşım büyümüş olabilir. Geriye baktığımda görebileceğim hiçbir şey olmadığını fark etmek geriye bakmamayı öğretmiş de olabilir. Her şey olabilir. Kendimden çok uzaklaştım. Artık dönebileceğim mesafede değilim bu yüzden yeni bir yol yapmak zorundayım. Hepimiz başka sebeplerle benzer durumlar yaşıyoruz biliyorum. İnsan çok da benzersiz bir varlık değil. Farklı renkler olarak dolaşıyoruz, benzer hikayeler, benzer bedenler. Büyütmeye gerek yok insan kimliğini.
Yazdıkça yazasım geldi sanırım ama tamam yeter bugünlük bu kadar. :) Daha güzel güncellemelerle dönmek dileğimle. Yolu düşen, buradan geçen, buraya kadar okuyan herkese sevgilerimle.
Ruhunuz huzur ve neşeyle dolsun.
