Asırlar sonra yeniden buradayım. Son yazımın üzerinden 40 gün geçmiş. Bu kadar olmuş mu sahi.. Yazma teşebbüslerimin dahi olmadığı koca 40 gün.. Ben geçen günlere küçük bir özet geçeyim:
Pandemik sancılarımız kaldığı yerden devam ediyor öncelikle. Kısıtlamalar biraz daha esnetildi. Havaların da ısınmasıyla birlikte maskeler daha çok çeneleri korumaya aldı. Dünya kaynıyor. Ne tür afet ararsak var. Denizler, ormanlar, insanlar.. Üzülmekten yoruldum. Her tür sosyal ve siyasi tahribat mevcut. Kendi sonunu elleriyle hazırlayan başka bir ırk var mıdır? Düşünmek de yordu.
Benim hayatımdaki bu 40 gün fena değildi. Bir mini tatil, gezi gözlem, bir kuple şans dönmesi derken unutamayacağım olaylar yaşanmadı değil. :) Buraya yazmak içimden gelmedi ama hiçbirini. Neden bilmiyorum, olur böyle şeyler. Ben ve benim gibiler için günü yazmadan bitirmek mümkün değil. Su içmek gibi. Yazmak gerek. Ben de yazdım tabii ama hiçbiri buraya değildi.
Herkesin şu hayatta çekildiği bir köşesi var. Kiminin bir deniz kenarı, kiminin bir ağaç gölgesi, kiminin daha çok çalışmak, kiminin yazmak, kiminin hobilerinde kaybolmak, kimilerinin arkadaşları, kiminin çiçekleri, böcekleri, kitapları, kalemleri.. Uzar gider bu liste. Hepsi iyi ki var. Ben de herkes gibi biraz ondan biraz bundan beslenerek dolduruyorum ruhumun kuyularını.
Bu blog nasıl bir akıbet görecek bilemesem de, olmak istediğim zaman buradayım işte. Kimse değil, kendim için. Beklentim değil, keyfim için. Öyle işte.. :)
Güzel günlerde yeniden burada olmak dileğimle..
Sevgiyle.
