Kolonya Kokulu Boşluklar

      Saat 21.10

      Sessizliğin sesini dinliyorum şimdi. Birazdan ışığı da kapatacağım ve karanlığa saklanacağım. Karanlığın içinden alacaklarımı alıp, telefonumun klavyesine dökme vakti.
      Çünkü canım yazmak istedi. Yazmak ama paylaşmamak.. Paylaşmazsam kimse özellikle açıp okumaz rahatlığıyla dökmek istiyorum eteğimdeki gülleri.
      Karanlık bir sessizlik var şimdi..

      İçimden konuşuyorum. Duyabilen varsa anlıyordur illa ki. Ah telepati.. Sen ne güzel şeysin! Lakin anlaşılamamak çok yoruyor beni. Hayatın tam ortasından değil belki ama kıyısından geçiyorum. Böyle hissediyorum bu günlerde. Bazı boşluklar var ve bozuk raylarda hiç iç açıcı değil bu yokuşlar.

      Ama geçecek..
      Biliyorum..

      Güller açacak, bülbüller ötecek, güneş kalplerimizi ısıtacak. Sonra mis gibi hanımeli kokuları, sümbül, leylak kokuları saracak her yeri. Bir kelebek kanat çırpacak umut her zaman vardır der gibi. Biliyorum.. Hayattaki bazı boşluklara zeytin çiçeği kolonyamdan dolduruyorum. Boş kalmasın, güzel koksun. Değil mi?

       Hayatta hiçbir şey sanıldığı, görüldüğü gibi değil..
       Elimizden geldiğince güzel bakmalı, güzel görmeli.
       O zaman karanlığa biraz daha karışma vakti..

Görsel alıntıdır.

      

Bu Zamanların Özeti

      Günlerin vızır vızır, saniyelerin bazen asır, saatlerin bazen saniye gibi geçtiği zamanlardayım. Yoğun ve yorucu bir süreç ama elbet geçecek..

       Hayata dair ince planlarım, afaki hayallerim yok bu aralar. Küçük mutlulukların arkasına saklanıp, sessizliğin heybetine başımı yaslayıp, kalbimin sesini dinliyorum. Günlerimin özetini böyle geçiyorum. Çünkü hayat..

       Bu aralar kalbimin, vicdanımın, ruhumun çok sakin ve rahat olduğunu hissediyorum. Gün içindeki türlü saçmalıkların ardından bu rahatlık bana bir sonraki gün için güç veriyor belki de. Bu güzel bir şey. Hayata dair ufak tefek sorunlar olsa da, güzellikler de oluyor bazen. Bu güzelliklerden de güç alıyorum. Mutlu olmaya çalışıyorum.

        Yarınların sürprizlerle dolu olduğuna inanıyorum ve bekliyorum. Güzel günler el sallayarak geliyordur belki. Şimdilik göremesem de öyle olduğunu düşünüyorum. :) Çünkü neden olmasın değil mi?

        Velhasıl, hayat zor ama kolaylaştırmak istiyorum ve bunun için kendi sınırlarımı zorluyor, elimden geleni yapıyorum. Bu zamanların genel özeti budur.

        Artık gece oldu, yarına hazırlık gerek. Mutluluk gerek, enerji gerek.. Zaten gece oluyor sonra birden sabah oluyor. Sabah olduğunu da çok idrak edemeden bir bakıyorum ki gün bitmiş. Bazen yorgunlukla, biten ben miyim yoksa gün mü bilemiyorum ama böyle böyle geçiyor işte günler. Geçsin bakalım. Geçsin ve güzel anlara gitsin tüm günler. O zaman, mutlu günler.. :)