Bekleyiş

      Hep bir şeyleri bekliyoruz. Yazın ardından güzü, karın ardından güneşi.. Bitişlerin ardından başlangıçları, hatırlanmayı, kazanmayı, ulaşmayı, yeni kararları.. Hepimiz bir şeyleri bekliyoruz. Beklediğimiz geldiğinde ve o anın menziline girildiğinde yeni beklentileri, diğerlerini ve ötekileri.. Hep bekliyoruz.

      Peki ya hiç olmasaydı bu beklemek hissi? Kalmasaydı sabahlara bir çıra, güneşi ne tutuşturabilirdi? Ne kalırdı günlerden, aylardan, senelerden hatıra? Hep beklenmiş, hep gelmiş ama hiç ulaşılamamış yerler mi? Ne yakabilirdi ıslanmış hayalleri o çıradan başka? Yarınları ne ısıtabilirdi? Ne kaldı geçen senelerin ardında? Beklenenler mi, gelenler mi?

      Bir yer var. Hüznün ya da sevincin olmadığı, sadece yaşamı izlediğin büyülü bir yer. Akıp giden zamanı, hayatı, insanları yalnızca gözlemleyebildiğin. Her zaman varamadığın, istediğin kadar kalamadığın, seyir tepesine vardığında sana ayrılan süreyi sessizce kullandığın sonra tekrar karıştığın hayata.. Kendini bile izleyebildiğin, sözlerin ve eylemlerin ardını görebildiğin ama kelimelere dökmemen gereken bir yer. Tam da anladığın anda, bulduğun anda o kokunun rengini, çözdüğün sırada bütün düğümleri, suya düşen pamuk şekerini izlemek gibi bir an yaşatan ve önce görünen sonra kaybolan bir yer..

      Beklemek olmasaydı, istemek, dilemek ve ümit etmek olmasaydı nereye çıkardı yollar? Nereye yürürdü insan? Nerede dinlenirdi, nerede yeni hayaller için beslenirdi? En büyülü tepelere seyir beklentisi.. Bu yüzden yarınlara anlam katan bu yüce kavram iyi ki var. Yola anlam ve adımlara güç veren, sihirli sözcük..

      Kim bilir neleri bekleyeceğiz daha. Neleri gözleyecek gözlerimiz. Hangi yollara bakacağız uzun uzun. Hangi hayalleri besleyeceğiz. Her beklenti, yarınları ısıtacak güneşi tutuşturmaya bir çıra. Her bir çıra yeni bir alevin, yeni bir deneyimin habercisi olacak umutlara. Anlam katacak, kalacağımız eski fotoğraflara, anlara, anılara. Kim nasıl yandıysa bu çırayla, merhem olacak belki bir başkasına.

      Böyle böyle geçecek işte zaman ve yarınları, ömrünün sonuna kadar ısıtacak güneş. Doğuşlarıyla ve batışlarıyla gündüzün ve gecenin sırlarını gösterecek. Biz de izleyeceğiz en büyülü tepelerden. Susarak, dinleyerek, bekleyerek..

Hayatın Akide Şekerleri

      Hani bazı anlar vardır, kalbiniz pır pır eder. Sanki boğazınızda bir heyecan topu seker. Ben alakasız bir seyirde yeni bir şey öğrendiğimde böyle anlar yaşıyorum bazen. Bu da öyle anlardan biri. Soluğu burada aldım bu yüzden. Burası kürkçü dükkanıydı değil mi? :)

      Hayat esrarengiz bir öğretmen. Acımıyor ama öğretiyor. Hatta kendi de öğretmiyor, sen öğreniyorsun. O sadece bir sorun ortaya bırakıyor. Sorunun ne olduğunu bile bilmediğiniz, çözümünü nerede arayacağını kestiremediğiniz.. Adına sorun diyorum ama sorun mu o bile muamma. Öyle bir kara delik. Anlayamadığınız ve anlamlandıramadığınız bir durum işte. Herkes o sorundan başka bir şey anlıyor ve kendi yaşam penceresinden yorumluyor. Birbirinden alakasız yüzlerce anlam. Herkes kendi pandorasını kendi yolunda aramaya başlıyor. Bilirsiniz..

      Önce 'bu neydi şimdi' karşılaşması yaşanıyor. Sonra 'nasıl yani' sezonuna geçiliyor. Ardından 'ne alaka' faslı, müteakiben 'büyük patlama' ve kapanış.

      Büyük bir sessizlik başlıyor önce. Sorulara cevap bulamadıkça ruhun isyanı peyda oluyor. Delicesine akan bir nehirde savrulurken, nereye tutunsam telaşı düşüveriyor zihne. Nereden yakalasam? Hangisi bunun çaresi ya da hangisi bunun mantıklı cevabı? Yanlış nerede ya da ne yapmalı..

      Pençe savururcasına uzanıyor kollar, boşa çıkıyor dallara tüm uzanışlar. Ele gelen dallar, yetmiyor akla. O değil, bu değil, şu ikna edemiyor beni, öteki beni kurtarabilecek kadar güçlü değil vs. Tam bir fikri cenk hali ama nehir bir yandan sürüklemeye devam ediyor tabii. Nereye götürdüğü bile belli değil. Sonra yorulan kollar bırakıyor kendini nehre, yol belli değil ama yön belli. Artık ne olacaksa olsun, hiçbir önemi yok hali.

      Savaşmak yerine kendini nehre bıraktığında, normalde gitmeyeceğin uzaklıklara ulaştığında ve gördüğünde oradaki manzarayı, neden hiçbir dala tutunamadığını ya da hiçbir dalın tutunacağın bir dal olmadığını anlıyorsun. Görmek için bakmak gerekir. Bakmak içinse sebep.. Bir sebebin sana bambaşka pencerelerden baktırması, hayatın seni törpülemesi ve eğitmesi demek. Bu neden basit bir soru ya da birilerinin açıklayabileceği bir cevap içermiyor diye düşünüyorsun ama öyle olmuyor işte. Sorularına kimse cevap veremiyor çünkü kimse kendi dersini tamamlayamamış ki.. Herkes kendi nehrinde savruluyor. Olmadı bataklığında canı sıkılıp senin kaosundan anladığı kadar bir top çamur atıyor. Anlamıyor da işte anladığını sanıyor. Suçlamamak lazım tabii çünkü insanlar ancak kendi kalbinin ve zihninin genişliğindeki pencereden bakıyor. Ellerinde çiçekler varsa çiçek atıyor, çamur varsa çamur. Sana uzatabileceği maksimum şey budur.

      Yanıyor işte birden tüm ışıklar. Delicesine akan bir nehirdeyken, doğru olduğunu zannettiğin şeylerin boşa tutunduğun dallar olduğunu görüyorsun. Bir yolcuğun bambaşka bir yola uzanışı, hayatın kıyağı değilse nedir? Bunlar hayatın akide şekerleri olsa gerek. Çok sert, kıramıyorsun ama çok lezzetli. Hem de tarçınlı. Beklemen gerekiyor. Düştüysen bir nehre, çıkamıyorsan içinden o suya teslim olman gerekiyor. Sulara karışmak değil de nehrin devamını görmek için kendini hayatta tutman yeter. Sonra bir şeyler bambaşka şeylere vesile oluyor zaten.

      Herkes kendi hayat eğitiminde. Herkes kendi savaşında. Bu çok güzel yollarda da olabiliyor delicesine akan nehir sularında da. Sen aklının ucundan geçmeyen cevapları bulana kadar ders devam ediyor. Bunun da evrilmiş hali olacaktır muhtemelen. Seni bir hazine bulmuşçasına heyecanlandıran bu cevapların ötesini de sunacaktır zaman. Hayat daima akıyor ve eleniyor boş dallar. Neye uzanman ve uzandığında da yakalayabilecek kadar güçlü kolların olması gerektiğini öğretiyor hayat. Kendinle karşılaştırıyor. Müthiş bir şey değil mi? Kendinle karşılaşmak ve daha önce bakmadığın ve görmediğin bakış açılarıyla törpülenmek, yontulmak ya da şifalanmak. Bitti mi? Hayır. Bitmek diye bir şey yok ki. Seviye atlama hali. Hayat öğretmeni yeni bir level açıyor olsa da ne dersin sonu geliyor ne de değişimin.

      Bugün böyle bir yazı yazacağımı düşünmemiştim. Zaten düşünmediğimiz neler yaşıyoruz nelerle karşılaşıyoruz değil mi? Bu yazı burada dursun, bana da bir hatırlatma olsun. Hayat koca bir ayna. Benim anlatımım tümüyle bir genelleme ama yolu buradan geçerek bu yazıyı okuyan herkes kendi hayatında uyarlayacaktır muhtemelen. İstediğiniz gibi düşünebilirsiniz. Uzun ve karanlık yollarda yürüdüğünüz bir anda denk geldiyseniz, umarım bu yazı bir ışık olur. Cevap burada değil. Bu sadece bir ışık. Yol da sizin, karanlık da. Bir şekilde yürünecek o yol. Adım adım ilerlemekte ve yorulunca dinlenmekte fayda var.

      Durumlar böyle..

      Bundan sonraki süreçte zihnimde yanan ışıkları beslemem ve sönmesine fırsat vermemem gerek ki hem aydınlanayım hem de ısınayım. Yeni deneyimlere ve yollara bana katacaklarını düşünerek adımlar atayım. Bu da böyle bir andı.

      Tüm yolların ve yokuşların en güzel yerlere götürmesi dileğimle.

      Sevgiyle..

      

Savaş Meydanında Bırakılan Kılıçlar

      Yine bir gece vakti, güneşe serelim kalbimizi..

      Bir süredir yazmadım buraya. Birkaç girişimim olmadı değil ama paylaşacağım an vazgeçip sildim. Önemli olan yazmaktı, ben de yazdım işte paylaşmasam da olur dedim, sildim. Olur bazen böyle şeyler. Neler olmuyor ki..

      Gündemin bir kuple özetini geçeyim. Virüs dalga dalga dalgalanıyor tıpkı aklımız ve kalbimiz gibi. :) Günlerde büyük değişiklikler olmamakla birlikte gündem çorba oldu tabii. Ülkece kalbimiz kırılmış gibi. Öyle bir durgunluk ve öyle bir vazgeçiş hali. İçimden konuşmayı tercih ediyorum. Çünkü hayata ve ilahi adalete güveniyorum. Hem kimin yaptığı kimde kalmış ki?

      Kendi gündemimin özetini geçeyim biraz da. İçimdeki ses, tatlım boşuna takılıyorsun bazı konulara. Bak sen gel bana inan her şey çok güzel olacak diyor. Mantığımsa, saçmalama canım artık ne nasıl güzel olabilir ki, yanlış sularda yüzüyorsun diyor. Bir gün birini dinliyorum, diğer gün diğerini. Böyle böyle geçiyor günler. Ama en nihayetinde kaderin dediği oluyor. Hayatta hiçbir şey, evet hiçbir şey boşuna yaşanmıyor. Tesadüf diye geçmek de bir tercih ama o işler öyle olmuyor. Kendi gündemimi yine bayağı açık ve anlaşılır yazdım. Muhtemelen yıllar sonra okursam ben dahi bu karmaşayı hatırlayamayacağım.

      İlginç zamanlar vesselam. Oluyor bir şeyler, sonra bambaşka şeylere kalıyor meydan. Bir savaş başlıyor sonra aniden bırakılıyor kılıçlar. Öyle garip günler içindeyim. Ülkenin genel ruh hali bana da sirayet etmiş olacak ki, ben de bıraktım her şeyi kendi haline. Hayatı izlemeye çalışıyorum öylece. Çünkü hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyor. Ne kötü ne iyi belli dahi olmuyor. Akıllanıyoruz işte. Öğreniyoruz kuyuların zemin desenini. Sonra aniden bir manzaranın karşısında buluyoruz kendimizi. Güllük gülistanlık bir kış bahçesi..

      Nihayetinde bir yerlere çıkacak yollar, hangi yolu seçsek de kaderin dönüm noktaları var. Göreceğiz.. Bugün bu gamsız ruh halim konuştu, ben yazdım. Uzun zaman geçti malum yazmayalı. Çok şey oldu arada ama onlar da o günlerin süsü olarak kalsın. Durumlar böyle, keyifler yerinde. Daha güzel günlere hep birlikte, sevgiyle.. :)

( Seçim mottosu gibi oldu ama olsun. Kalpler bir olsun.. )

Yetinmeyi Bilir Misin?

 

Yetinmeyi bilir misin? Sana verdiği kadarıyla hayatın.. Hoş bilsen de bilmesen de, Yara bere içinde bu yollardan geçeceksin.

...

      Bu gecenin konusu 'yetinmek' olsun istedim. Az önce keşfette gezerken bir gönderiye denk geldim, şöyle bir cümle vardı içinde: 'Yetinmek zorunda değilsin.' Çok basit gibi görünen derin bir cümle. Bir yandan okşuyor nefsi diğer yandan boşluğa sürüklüyor sanki. Yetinmek zorunda değil miyiz? Yetinmeyelim mi? Bu konu üzerine konuşalım istedim. Söz şimdi iç sesimin.

      Yetinmek belki de çölde yürürken mataranın dibinde kalan suyu gözlemek gibidir. Yanar kavrulursunuz belki ama çölü aşma umudunun verdiği iradeyle içmezsiniz. Sadece arada ona bakar, çantanıza tekrar yerleştirirsiniz. Çünkü yol uzundur ve su bitmemelidir. Mataradaki varlığını bilmek bile çölünüze serap gibidir. Yetinmeniz gerekir.

      Belki çölde değilsiniz. Bir ummanın ortasında sandalınızdan atlayıp keyifle yüzmektesiniz. Suyla çevrilidir etrafınız. Uçsuz, bucaksız, sonsuz suyla.. Sandalda var olan bir şişe sudan daha çok olan ve sonsuz maviliğin içindeki serin sularla çepeçevre sarılmış bir haldesiniz. Ama bilirsiniz ki her su içilmez. Okyanusun ortasında bile olsanız, her şey o bir şişe içilecek suyun bitimine kadardır. Yetinmeniz gerekir.

      Daha çoğunu istemek, çölün ortasındaysam ve bir adım sonrasının garantisi yoksa diyerek o suyu bitirmek ya da okyanustaysam ve suyla sarmalanmışsam su sudur, nidalarıyla tuzlu suyla susuzluğu gidermek gerçek bir çözüm olmasa gerek. Yetinmek.. Varlığın içinde belki de yokluğu seçmek. Ne kadar zor değil mi?

      Olan kadarına boyun eğmek ya da olan kadarına şükretmek.. Belki de bakış açısı belirliyor elimizdekilerin değerini ya da hayatımızdaki varlığını. Belki de şarkının da belirttiği gibi yetinmeyi bilsek de bilmesek de yara bere içinde geçeceğiz bu yolları. Hayatın yolları neden yarasız beresiz geçilmiyor sahi? Bu da ayrı bir mesele olsun, zamanını bekleyedursun.

      Yetinmeye güzellemeler yapılabilir elbet. Her şeye yapılabileceği gibi.. Hayatın verdiği kadarına şükredebilecek ve ötesinin kaderden olduğuna rıza gösterebilecek bir kalbi bulmak kolay olmasa gerek. Hayatın verdiği kadarının şu anki yolunda olması gereken miktarda olduğunu görebilmek ya da anlayabilmek.. Yetinmek. Yokluğun değil var olanın yeterli olduğunu hissedebilmek. Derin mevzu bu aslında. Bir düşünceden geçerken başka bir düşünceye yol çıkıyor. Daha da derinlere inmeden basit bir çıkarım yapmak istiyorum gözlemlerimden kalanlarla.

      Yokluğun değil de elinde olanın varlığına odaklanan her insan mutlu. Bu çaba göstermemek olarak anlaşılmasın konu o değil çünkü. Olan kadarına rıza gösteren, daha çoğunu istersem azı kaybedeceğimi biliyorum diyerek hareket eden insanlar gerçekten kazanıyor. Nefse bunu dinletmek öyle zor ki, insanız ve içimizde bazen 'ben şimdi sadece o şekeri istiyorum' diyen bir çocuk ağlıyor bazen. Başka şekerleri değil, sadece onu ve yarın değil, şimdi. Bu kadar ısrarla isteyen çocuğa o şeker de alınmıyor zaten. Bu da hayatın bir irade terbiyesi olsa gerek. Ne zaman ki vazgeçiyor o zaman geliyor şeker. Garip bir döngü. Vazgeçebilmeyi ya da ayarında istemeyi öğrenmek bile insanı şekillendiren büyük bir törpü.

      Aklımdan yetinmekle bağlantılı çok konu geçiyor. Muhtelif konulara örnek olarak gördüğüm insanlara ait yıllar yıllar öncesinde şahit olduğum ufacık olaylar ve o olaylara karşın söyledikleri birkaç basit cümle aklıma geliyor. Düşünüyorum da.. Evet istediklerine ulaştılar. Belki yetine yetine bitmiştir değeri. Bu da bir ihtimal ama kazandılar. Elindekinin değerine odaklanarak, olmayanların çözümünü de zamana bırakarak. Kazandılar. Ne zamanla ne de elde olmayanla savaşılmıyor. Yürünen yollar değişse de varılan yer belirlenmiş oluyor. Konu buradan da dallanıp budaklanır ama artık kapanışı yapalım.

      Bir labirentin içinde yürüyoruz ve yürürken seçtiğimiz yollar beklenmedik yerlere çıkarıyor bazen. Sonra başka yollar seçiyoruz ve başka hayatlar geçiyor gözlerimizden. Vesileler, tesadüflere dönüşüyor, tesadüfler gerçekliğe. Biz sadece yürüyoruz. Bazen yetinerek bazen direnerek. O yolları yara bere içinde bile olsa geçiyoruz. Yetinmek.. Var olana kadarına şükretmek.. Zorunda olmasak bile tercih etmek.. Yapabilir miyiz? Zor ama denemek gerek. Görmek ya da duymak istemesek bile hayat bunu zaten bir şekilde öğretecek. Canım hayat.. Sen ne güzel bir öğretmensin.

      En güzel yollardan geçip en güzel yerlere varmanız dileğimle.

      Sevgiyle..

Not: Bu şarkıyı Sezen Aksu'dan dinlemenizi tavsiye ederim. :)

İçinde Yaşamak İstediğim Zihinler

      Güzel kelimeler, zarif ve güçlü kelimelerden mürekkep cümleler, düşünceler.. Bende akıl ve irade kadar hayranlık uyandırır. Okuduğum ya da dinlediğim anda o zihnin içinde yaşamak isterim. Neyle karşılaşacağınızı asla kestiremeyeceğiniz odalarında.. Ve o zihnin içinde var olan her odanın kapısını açmak, içeride neler olduğuna bakmak isterim. Her ortamın bir kokusu vardır. O kokuyu merak ederim. Bilirsiniz, aynı yere başka gözlerle bakarız. Ben bir yere bakarken benim gördüğümün de ötesini merak ederim. Duyguların ve düşüncelerin beslendiği kaynak her zaman ilgimi çeker. Payıma düşen her zerreyi keyifle aklıma işlerim.

      Okuduğunuz ya da dinlediğiniz cümleler, sizde de hayranlık uyandırır mı? Herhangi bir konuda sizin düşünemediğiniz bir versiyonla karşılaşmak, nasıl bir etki bırakır? Bir tüy gibi uçuşan ve usul usul en uygun yere konan kelimeler, kelimelerin ahengi, anlam ve duygu çeşitliliği.. Nihayetinde tüm bunlar bir zihnin zenginliğini hissedebilme hali. Müthiş değil mi?

      Bunun bir de içinde bulunduğu ya da karşılaştığı bir durumu ifade edebilme hali var. Sade ancak basit olmayan bir dil ile durum karşısındaki duruşunu resmetme ve o resmi usta bir ressam gibi boyutlandırarak ifade etme hali.. En uzun cümlelerin dahi altından kalkabilecek kadar güçlü kelimelerin seçimleriyle boyanmış bir tablo gibi. İşte bu konuşulduğunda dilde, düşünüldüğünde zihinde öyle güzel bir tat bırakıyor ki..

      Az önce işte böyle bir yazı okudum ve bu yazı beni, gündüz gözüyle buraya getirdi. Yazmak için genellikle gecenin sessizliğini ve dinginliğini tercih ederim. Böyle zamanlar da oluyormuş demek ki.. Dışarıda şimdi ışıl ışıl parlayan ve sevgiyle saran bir güneş var. Bir de masmavi gökte salına salına uçan martıların sesleri. Rüzgarla dans eden tüller, güneşin ışıklarını odama süzüyor. Yere yansıyan şekiller bazen harflere dönüşüyor. işte böyle huzurlu ve keyifli bir an içindeyim. Ruhumu beslediğime ve neyle beslendiğimi beyaz bir sayfaya işlediğime göre artık gidebilirim.

      Sağlık, huzur ve sevgi dolu günlerde sesinize yankı bulabilmeniz dileğimle.

      Sevgiyle.. :)

Zaman Usulca Yağarken

      Öyle güzel bir an içindeyim ki..

      Dışarıda bembayaz bir örtü, gökte pamuktan bölünmüş gibi uçuşan karlar var. Karşımda sonsuz bir gökyüzü ve salına salına süzülüyor kuşlar. Güzel bir rüyanın ardından güne erkenden uyandım bugün. Karanlığın ardından doğan günü gördüm. Zifiriden beyaza.. Şükrettim sonra. Şansıma, gördüklerime, duyduklarıma, olana ve olmayana..

      Sıcacık bir peteğin yanındayım şimdi. Bu güzel kar manzarasının tadını çıkarıyorum. Elimde ruhumu saran kitabım, penceremin pervazında da serçeler var. Tatlı tatlı ötüşüp pervazdaki ekmeği yiyorlar. Ben de doyuyorum onlarla. Ufacık kanatlarında, heyecanlarında özgürlüğü buluyorum.

      Öyle huzurlu bir an bu. Öyle kabullenmiş ve öyle kendinden emin.. Yazgısına rıza göstermiş, gelmişi ve geleceği olduğu gibi kabullenmiş, aklı yaratan aklın daha akıllı olmasına güven duyan, hiçbir şeye sarılmayan ama her şeyi saran. Olması gereken her şeyin zaten olacağına inanan. Öyle bir huzur.. İşte öyle bir an.

      Mevsimleri izlemek, düşen kar tanelerinde zamanı bulabilmek, huzur veriyor insana. Gökten zaman yağıyor sanki. Düşen karlar, su oluyor toprağa. Can oluyor. Bu dumanlı uçuş, doğacak yeni filizlerin habercisi. Bitecek kışın, gelecek baharın.. Bir mevsim daha gözlerimizin önünde böyle süzülüyor şimdi.

    Günü, okuyacağım birkaç sayfadan sonra başlatacağım. Önce ruhumu doyuracağım sonra bedenimi. Kalbimi, aklımı, gözlerimi.. Günü anlamlandırmak adına yapılacak ne varsa yapacağım herkes gibi. Güzel bir sabahın içindeyim. Bu huzur dolu anı olduğu gibi yazmak istedim. Bir güzel kuş bir parça kar yedi şimdi. Kuşlar kar yer mi? Yermiş. :) Dışarıda ve içeride yaşayan herkesin güzel sabahları olmasını dilerim.

      Sevgilerimle..

Yaralı Kalplere Sevgilerimle

      Sevgi..

      İnsan ruhuna bahşedilen en güzel ve en güçlü hediye. Kalp tahtında yaşayan ve zaman zaman tüm gövdeye yayılan, bazen köz bazen de kelebek olan sevgi..

Çöle su, yaraya merhem gibi. Bu özel gecede önceliği yaralı kalplere vermek istiyorum şimdi. Gövdede uğuldayan bir köz taşıyan ve yaktıkça yakan bir sıcakla yaşamaya çalışan kalplere..

      Bazen olmuyor değil mi? Nerede yanlış yaptığınızı düşünseniz de boş dolmuyor, dolu almıyor. Her şeyin bambaşka olma ihtimali varken bazen bazı şeyler hiç beklediğiniz seyirde gitmiyor.. Aklınıza dahi gelmeyecek bir süreçten geçiyorsunuz belki. Muhtemelen bugün kalbinizin uğultusunu aklınızda da hissettiniz. İhtimaller deryasında boğulmamak için direndiniz. Belki en derin sularda tek başınıza kalmak değil de kıyıya kadar tek başınıza yüzdüğünüz sudan bir türlü çıkamamak yordu sizi. Çıkabileceğiniz halde çıkamamak. Emin olun ki, sizin suda kalmanızın anlamını anlayabilecek insan zaten kendi çıkmazdı o sudan. Onun tercihiydi ama size daha iyi yüzmeyi öğretti değil mi? İşte bugün hayatınızın böyle bir evresindeydiniz. Ama bakın bugün de bitti. Şimdi size, akıbeti bir kez de ben hatırlatmak isterim. :)

      En uzun geçen gecelerin ardından olduğu gibi sabah olacak. Yavaş yavaş dinecek bu sıcak uğultu. Asla bitmeyecek sandığınız bu hal bitecek. Dolmayacak sandığınız boşluklara daha güzel duygular yerleşecek. Yeniden aydınlanacak kalbiniz ve yeniden esecek en güzel rüzgarlar. O gücü bulduğunuzda çıkacaksınız bu sudan. Derinlerden tek başına yüzerek gelip de ayağının kumlara değdiği yerlerde oyalanan insan elbette çıkacaktır o sudan. Daha da güçlü adımlarla ve geride bıraktığınız hiçbir duygudan pişman olmadan. Kurulanacak ve uzanacaksınız kumsala. Dinlenecek yorulan kalbiniz. Güneşleneceksiniz sonra mis gibi güneş kremi kokusuyla. Ne güzel bir an değil mi? :)

      Suçlamanın ve eleştirmenin ötesinde bir yer var. Daha huzurlu bir yer. Olanın da olmayanın da bir sebebi var. Geçmek gerek. Yürümek ve ilerlemek gerek. Elbet düşeceğiz elbet kararacak günler ama yine doğacak güneş ve kalkacağız ayağa. Geriye dönüp baktığımızda yaşadığımız her duyguya ve sancıya öğrettikleri için teşekkür edeceğiz. Bugün belki hayal gibi geliyor olsa da bu duygu uzaklarda değil. Kalbi iyileştirmek demek, hayatı da iyileştirmek demektir.

      Şimdi gelelim günün şanslılarına.. :)

      Sevgi hayatınızdaki en büyük şansınız ve şifanızdır. O şifaya sarılın ve daima besleyin. O öyle bir sihir ki herkesi iyileştirir ve her şeyi güzelleştirir. Sevginizin ve sevilişinizin kıymetini bilin. Hayatınızdaki en özel insana en özel olduğunu hissettirin. El ne der değil, kalbim ne hisseder diye sorun kendinize. Mutlu edin. Karşınızdaki insandan beklemek yerine önce siz atın ilk adımı. Eritin varsa aranızdaki buzları. Gülümseyin..

      En büyük başarı, en büyük zenginlik size sevgiyle bakan gözlerde gizli. Bu sevgiyi besleyin. Hayat arkadaşınıza sevginizi hissettirin. Hayatınızdaki en önemli insan eşinizdir ve eşinizi kimse için ve geçici hiçbir dürtü için kaybetmeyin. Sevgi ruhu zenginleştirir. Eşinizi, sevgilinizi, ailenizi mutlu ettikçe mutlu olacağınızı bilin. Bu bir sihir ama zehir de olabilir. Sevginizi, sadakatinizle besleyip kendinize ve şu kısa ömrünüze güzel günler verin. Daha mutlu ve daha huzurlu bir toplum olacağımıza eminim. :)

      Sevginizin ve saygınızın daim olduğu bir ömür dilerim.