Buzdan Basamaklar

      Bilirsiniz ki, ne yaparsanız yapın sizi eksik bulacak ve kendine dahi yetemeyen aklıyla kusurlarınızı arayacak insanlar her daim karşınıza çıkacaktır. Bu adeta hayatın söylenmeyen kuralı gibi. Böyle insanlar içinde yaşıyorsanız, size olmasa bile başkalarına bu psikolojik baskıyı yapan insanlara ve bu basit tavırlarına şahit oluyorsanız ya da olduysanız ne demek istediğimi anladınız. Kan emici olmasalar bile ruh emici olabilirler. Çünkü yaşamdan soyutlanmak için yeterli bir sebep sayılabilirler.

      Konu her ne olursa olsun, üzüldüğünüz ya da sizi rahatsız eden bir konunun aslında bu kadar önemli olmadığını, abarttığınızı ve bu kadar hassas olmamanızı size söyleyip dururlar. Bundan sonraki süreçte ise duygularınızla suçlanır, hassasiyetinizle yargılanırsınız. Ve kısır döngü başlar. İyi niyetle susturmadığınız, kalbi kırılmasın diye haddini hatırlatmadığınız insanlar, sizinle istediği gibi konuşabileceği hakkına sahip olduğu yanılgısına kapılıp sınırlarını zorlar.

      İstediğinize üzülün, istediğinizi düşünün dostlar! Kime ne? Siz bir konuya daha hassassanız, daha duygusalsanız ya da dünyanın pisliğine bu kadar uzaksanız olayları içselleştirmeniz normal. Sizde bir problem yok yani. İçinize atmayın. Gözyaşı zehir gibidir, bırakın aksın.

      Durumlar böyleyken kendinizi suçlamak ve bu yapılan baskılara kulak kabartmak yerine keyif alacağınız meselelere odaklanabilirsiniz. Kime ve neye zaman harcayacağınızı ancak siz belirleyebilirsiniz. Hobileriniz, düşünceleriniz yalnızca sizin meseleniz. Hiçbir insan sizin duygularınızı ve vicdanınızı irdeleyecek hakka sahip değil. Hayat bir yol. Ve bu yolun bugünkü zirve sahipleri yarınki kuyuların aciz sakinleri olabilir. Dünya hali.. O yüzden başkalarını mümkün olduğunca başka kabul edip yıldızlara bakmalı.  Herkesin kendi hayatı, kendi kararı.. Görevleriniz dışında size kalan zamanda istediğinizi yapın. Size gerçekten iyi geliyorsa tüm gün yatıp uyuyun ya da duvarla da bakışın.

      Velhasıl.. Dünyaca zor günlerden geçerken kendinizi şımartmak bir yanlış ya da kusur değildir. Kimseye bir zararınız yoksa, yaptığınız ya da söylediğiniz en ufak bir şey kimseye zarar vermiyorsa yola devam! Emin olun ki geceler sabah olacak, kış yerini bahara bırakacak. Üşümekten korkmayın. Soğuğu öğrenen insan artık buna alışır ve bir noktadan sonra soğukla korkutulamaz bir hal alır. Buzlardan basamakları ağır ağır ama sapasağlam tırmanır. Kendinizi tanıyın ve elinizden geldiğince -ne yapacağınızı yalnızca siz bilebilirsiniz- bir şeyler yapın. Sonrası, biraz sim biraz pul biraz da ışıltı.
Sağlıklı ve mutlu kalın..

Yeni Dünya Düzeni

      Corona sessizliği sürüyor. Sosyal medya videoları yavaş yavaş artıyor. Hastalığa yakalanan ve bu konuda düşüncelerini, sağlık durumunu anlatan insanları gün geçtikçe daha çok görmeye başlayacağız anlaşılan. Belki hiç tanımadıklarımız, belki en yakınlarımız belki de bizzat biz o videolarda insanları biraz daha bilinçlendirmeye çalışacağız. Kim bilir..

      Bu kaos beraberinde birbirinden ilginç teorileri getirdi. Yeni dünya düzeni adına atılan ilk adımın bu virüs olduğu, robotlaşmaya ve nihayetinde ölümsüzlüğe giden bu ileri teknoloji çağında, teknolojiyle alakası olmayan yaşlı insanların saf dışı edilmesi için planlanan bir salgın olduğu düşünceleri var. Bunun yanı sıra insanları online hayata her alanda alıştırmak, hayatı sanal dünyaya taşımak adına planlanan bir kurgunun denemelerinin sürdürüldüğü tezleri var. Kulağa absürt geliyor olsa da mantıklı.

      Şimdi bile dünyada bu kadar saçmalık varken açlık, susuzluk, çevre kirliliği, sömürü düzeni gibi meselelerin yalnızca bir avuç elitin rahat etmesi için küçük insanlara göre büyük olan markalara bal tutanın imkanları tanınırken hiçbir şey olmaz diyemiyorum. Yaparlar. Onu da yaparlar. İnsanları bir hizaya sokar ve sonsuza kadar bu dünyada yaşarlar. Her şey online olur. Aklımıza gelemeyecek gelişmeler gündeme oturur ve nihayetinde onlar da normal olur. Çağın çizdiği yolu takip edemeyen ülkeler de bir şekilde toz olur, duman olur, uzay boşluğuna savrulur. Hepsi mümkün.

      Robotlaşmaya, ileri teknolojiyle yaşamı sürdürmeye çalışan ve bunun için birbiriyle yarışan ülkelerin yanında bizim akıbetimizi düşünmek bile komik geliyor. Uzun vadede tüm planlar uygulanacak ve yüksek ihtimalle başarıya ulaşılacak. Tıpkı hayranlıkla izlediğimiz bilim kurgu filmleri gibi. (Ben filmlerde gösterilen her şeyin bir gün gerçek olacağına, halkın fikren de olsa buna hazır olması için bu tarz filmlerin yapıldığına inanıyorum. Tamamen şahsi fikrim. Günümüz teknolojisinin, yıllar yıllar evvel film olarak gösterilip insanların imkansız diyerek izlemesi meselesi gibi. Filmlere inanın dostlar. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan.)

      Tüm bunlar üzerine ben de kendi senaryomu yazacağım şimdi. Bu blog ya da yazı ne zaman silinir, 2020 yılında yazdığım bu yazı 2120 yılına ulaşır mı bilmiyorum ama -ki o zaman internet üstü bir ağ sistemi de gelir- ben de uzay boşluğuna fikirlerimi bırakmak istiyorum şimdi.

      Evet tüm senaryolar ara sıra sekteye uğramakla birlikte gerçek olacak. Işınlanma bulunacak -şu an bulunmadıysa tabii- ve insanlar sanal dünyanın adeta birer legosu olacak. İnsan bedeni de nasibini alacak tabii bu ileri teknolojiden. İnsanların da bir noktada robottan farklı kalmayacak her yaptıkları, gördükleri, yedikleri, dinledikleri ve söyledikleri adeta bir bilgisayar gibi kayıt altında olacak. Sonrasında ise elbet bir gün insanın ve bazen aşamadığı duygularının birer eksiklik olduğu düşünülerek insana gerek kalmayacak. Robotlarla savaş başlayacak ve elbet ki nihayetinde robotlar kazanacak. Robotlar da ileri bir teknoloji hayalleriyle kendinden üstün bir ırk oluşturacak ve yaşanan süreç akla hayale gelmeyecek yeniliklerle birlikte onların da oluşturduğu ırkla savaşıyla sonlanacak. Bunlar belki 100 belki 200 belki de 500 yıl sonrasının senaryoları.

      Belki bizim ya da torunlarımızın görebileceği senaryoya dönecek olursak evet 21. yy nesli daha çok kontrol altına alınacak, online ve basit bir hayatta -isyan etmeyi aklına getirmeyecek bir monotonluk ve salgın/açlık gibi korkularla- yaşamaya alışacak. Bunlar görülebilir meseleler. Bu ileri teknoloji için, ölümsüz ve üstün bir ırk için uğraşıp didinen insanlar ya da o bahsettiğim bir avuç elit şunu kaçırıyor: En nihayetinde bu dünya kimseye kalmayacak.

     Velhasıl, bunlar şimdilik benim aklıma esenler. Yarınlar bizim için ne getirir bilinmez. Elbet bitecek bu salgın, kontrol altına alınacak her şey ama bu korku ve tedirginlik asla bitmeyecek. Sonumuz hayır olsun diyor, teknolojinin harcamaya başladığı bir neslin neferlerinden biri olarak huzur ve mutluluk diliyorum.

      

Film Sahnesi Gibi

      Bir dönem garip bir şekilde bir şeyleri beklerdim. Ne olduğunu bilmediğim şeyler.. Sanırım 2020 ile birlikte beklediğim şeylerin gerçek olduğunu görüyorum. Yarınımız garanti değil. Öyle günlerden geçiyoruz şimdi. Cidden ilginç günler. Herkes evinde, sokaklarda korkutucu bir sessizlik.. Çoğu mağaza kapandı. İnatla açık olan firmalar da neyi bekliyor bilmiyorum. Durum gerçekten ciddi. Sanki bir film sahnesinin içindeymişiz gibi. Ve bunların henüz başlangıç olduğunu düşünüyorum.

      Yayılım hızında 1. sıradayız şu an. Bundan sonraki süreç daha da vahim olacağa benziyor. Belirli bir yaşın üzerindeki insanlar pek de önemsemeden dışarı çıkmaya devam ediyordu ki bugün ona da kısıtlama geldi. Çünkü yaşla birlikte risk de artıyor. Bu kısıtlamaların etkisini ve alacağı hali zamanla göreceğiz. Son açıklanan rakamlara göre 947 hasta ve 21 vefat eden insan var. En yakınlarımız ya da bizzat biz yaşadığımızda daha iyi anlayacağız bunun bir film sahnesi olmadığını.

      Bir video gördüm az önce. Mavi bir torba ile gömülüyordu biri. Ne sevdikleri vardı orada ne sevenleri. İnsan durup düşünüyor, içi acıyor.  Böyle bir ölümü iki hafta öncesine kadar tahmin edebilir miydi? Bir başka paylaşımda ise kamyon arkasındaki tabutları gördüm. Düşünmek bile korkunç değil mi? Yüzlerce yorum binlerce teori var. Çin kontrol altına aldı ama biz mücadeleye yeni başlıyoruz. Yeni günlerden umut ışığı bekliyorum.

     Kandil gecesinin ortasında tüm dünyanın bu beladan kurtulmasını diliyorum..

Corona Günlerinde Karantina

      Bir süredir dünya gündeminde bir minik illet var. Covid-19 ya da Corona.. Minik dediğime bakmayın. Çin ile başladı, İtalya ile zirve yaptı adeta. İran keza bezmiş durumda. Mesafelerin yalnızca saatlerde kaldığı yeni dünyada, bu virüsün ülkemizi teğet geçmesi beklenemezdi pek tabii.. Bizde ilk vakanın görülmesiyle ve bu sayıların artmasıyla birlikte meselenin ciddiyeti ufak da olsa fark edildi. Okullar hafta başı itibariyle tatil edildi.

      Bence ilk adımda yapılabilecek en mantıklı hamleydi. Gerçekçi olalım ve okullarımızın hallerini şöyle bir düşünelim. Tuvaletlerde sabun ve peçetelerin bulunmadığı bir okulda hijyeni kontrol altında tutmak ne kadar mümkün olabilir ki? Yanlış anlaşılmasın.. Yerleştirilen sabunlukların nasıl parçalandığına, peçetelerin nasıl savrulup atıldığına bizzat şahidim. İstediğiniz kadar düzen yaratın, düzeni bozanı destekleyen bir sistemle olmaz o iş. Konu bu değil tabii.. Kalabalıkları kontrol altına almak için en mantıklı hamle işte bu tatildi..

      Bu tatili yanlış anlayanlar oldu bir süre. Keyif turları yapıldı birkaç gün. Kimi veliler, ''Okullar tatilse biz de evde çalışırız!'' nidalarıyla tüm sınıfı evinde toplayıp ders çalıştırdı. Evet evet yaşandı bunlar. Belki de virüs yayıldıkça yayıldı böylece. Bilmiyoruz.. İyi niyetle yapılan şeylerin bedelini nasıl ödeyeceğimizi göremiyoruz. Okulların tatili ve öğrencilerin akıbeti düşündürdü biraz sistemi. Bu bir rekabet ortamına dönüştü, konferanslar yapıldı, kriz çözümleri arandı. Oysa yapılacak tek şey kalabalıktan uzak kalmak, bu kriz anını evde sükunetle karşılamaktı. Durum şimdi nedir bilmiyoruz. Açıklama yapanları tekrar görebilecek miyiz, kestiremiyoruz.

      Ülkece virüsün 14 günlük kuluçka süresinin içindeyiz aslında. Belki de ilk haftasındayız hala. Ölümler şimdiden başladı. Son açıklanan vaka sayısı 191 olarak aktarıldı. Süreç nasıl ilerleyecek bilmiyoruz. Bildiğimiz tek şey durum gerçekten ciddi ama biz hala kabullenemedik bu ciddiyeti. Tüm dünya, evden çıkmayın uyarılarında bulunuyor. Kendi durumlarını, içinde oldukları çıkmazı anlatmaya çalışıyor.

      Bu süreçte marketler talan edildi. Güvenlik ve can telaşına düşen insan, ihtiyaçlar hiyerarşisinin 1.basamağına keskin bir çizgiyle indi. Maslow nur içinde yatsın, haklıymış. Bir diğer yandan sokaklar tenha, insanlar tedirgin ve ürkütücü bir sessizliğin hakim olduğu günlerin içindeyiz. Hastaneler giderek yoğunlaşıyor. Günün pelerinsiz kahramanlarıysa sağlıkçılar. Canları pahasına oradalar. Hakları ödenmez asla. Hepsine hem bedenen hem de ruhen güç diliyorum.

      Bir başka konu ise halka evinizden çıkmayın çağrıları yapılıyor. Tamam çıkmayalım ki olması gereken de bu. Virüs sonuçta. İnsanların birbirine bulaştırmaması için gereken şey bu. Peki çalışan insanlar? Toplu taşıma kullananlar? Evimizde bir kişi dahi karışıyorsa kalabalığa, ne anlamı kalıyor bizim evde olmamızın? Haydi bakalım ben cevap bulamadım..

      Market çalışanları, kargo çalışanları ve diğer sektörlerde çalışan insanlar işe gitmek zorunda. Firmalar gelecek ekonomik sıkıntıları düşünerek personel çıkarmak için fırsat kolluyor durumda. Verilen izinler keza ücretsiz izin. Devlet emriyle kapatılan dükkanların personelleri ya ücretsiz izinde ya da yıllık izin hakları gasp ediliyor adeta. Bunu görmezden mi gelelim şimdi? Konu girişinde belirttiğim çalışanlara dönecek olursak ne şartlarda çalışıyor? Bu düşünüldü mü? Kasiyerler maskesiz, eldivensiz -artık koruyucu ne olabilirse- yüzlerce insanla yakın temasta. Onların canı yok mu acaba? Virüs onlara ve evlerindeki insanlara işlemiyor mu? Çalışanların güvenliği göz ardı ediliyorsa kimse ülkenin teyakkuzda oluşundan bahsetmesin. Şahsi fikrim bu.

      Aslında yazacak çok mesele var. Ülke panayır yeri vesselam. Her tip insan var. Karantinadan kaçan umrecileri mi, karantinadan kaçırılan üst düzey insanların çocuklarını mı hangisini anlatsak? Kaçmasın diye onu tutan polisin, bende varsa sana da geçsin diye düşünerek yüzüne tüküren 'insan' görünümlü canlı, umreden geldi ancak yaptığı şeyin cinayete teşebbüsten farkı var mı? Ülkede durumlar ibretlik ve günden güne karmaşık bir hal almaya başladı.

      Şimdilik ekonomi düşünülerek (sanırım) sokağa çıkma yasağı gelmedi. Sonradan geç kaldık diyeceklerini az çok kestirebiliyoruz. İnsanlar sokaklarda dolaştıkça, işe gitmek için metroları ve diğer toplu taşımaları kullandıkça bu virüs hızla yayılacak ve hiçbirimizin can güvenliği kalmayacak. Dünya kırılırken bize bir şey olmaz diye düşünmek ya da biz o kadar fazla etkilenmeyiz diye düşünmek boş bir hayal olacak. Umarım güzel şeyler olur ancak olabilmesi için mantıklı adımlar atılmalı bence. Yine belirteyim ki bunlar şahsi fikrim. Yıllar sonra bu yazıyı okuduğumda ( o yıllara ulaşabilirsem) nasıl zamanlardan geçtiğimizi hatırlamak isterim.

      Bense bu zaman dilimini kendimce fırsata çevirmeye çalışıyorum. Okuyor, yazıyor, izliyor, notlar alıyor kısaca kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Tüm yaptıklarımın özeti bu. Hem keyif alıyor hem de eksiklerimi tamamlamaya çalışıyorum. Ülke ülke geziyor, dinlemediğim müzikleri dinliyor, belgeseller, operalar, müzeler ile hayatımı renklendiriyorum. Kendim için yapabileceğim en iyi şeyler bunlar şimdilik. İnsanların ne yaptığıyla ilgilenmek yerine kendi eksiklerimi kapatmaya çalışıyorum. Bu da benim yaşam tercihim diyelim.

      Ülkece hassas bir dönemdeyiz. Hatta tüm dünyanın ortak derdi, bu minik illet diyebiliriz. Bu hassas sürecin çok iyi yönetilmesi gerek. Basit bir grip değil. Binlerce insan ölüyor ve önüne geçilemiyor. Zengini fakiri yok bu virüsün, öyle bir bela.. Zengin daha farklı hastanelerde tedavi olur, karantinası özel alanlarda olur ama nihayetinde ortak bir bela. Sonumuz hayır olsun diyelim.

      Olumlu yaklaşmaya çalıştım bir süre ama ben sokağa çıkma yasağının acilen başlatılması taraftarıyım. Kasiyerler, işçiler, kargo çalışanları beni üzüyor. Güvenlik önlemleri alınmadan çalıştırılmaları üzüyor. Olan yine gariban insana oluyor. Gözlerimi kapatamıyorum. Durumlar böyle işte.. Neler hayal ederken neleri yaşadığımız bir 2020-Mart içerisinden yazıyorum. Bu günleri de gördük diyorum. Sezon sonuna doğmuşuzdur belki. Tüm sosyal medya haklı olabilir. Umarım bir an evvel önlemler arttırılır ve bu illet can almayı bırakır. Kıyamet fragmanı günler başlıyor gibi. Moral ve iyi enerjilere ihtiyacımız var. Estikçe yazacak ve düşüncelerimi sanal defterime bırakacağım böyle.

     Sağlık ve huzur dolu günler diliyor, Allah'a emanet günlerden bir yazı bırakıyorum.
Okuyana selam olsun..

Yolumun Işıkları

      Ergen yıllarımda, sözler çok hızlı söylendiği ve daha çok kelime duyabildiğim için rap müzik dinlerdim. Daha çok kelime duymak, bana bir yokuştan aşağıya doğru soğuk bir rüzgarla koşmak gibi gelirdi. Yokuştan aşağıya koşmak, o zamanlar için ruhumun vazgeçilmez bir terapi şekliydi.
      Ceza bir şarkısında şöyle diyor:
        Feyz al, bu gerçek!
        Korkma sakın!
        Ürkme, tırsma, geri dönme!
        Şans var!
        Anladım ki, hayatı anlamlandırmak istiyorsak önce hayatı anlamak gerekli. Yaşamadıklarımızı yaşayan insanlardan feyz almak, tecrübelerini dinlemek ve ders almak gerçekten önemli. Yaşam, bir mücadele ile sürdüğünde anlamını kazanıyordur belki.

      Evet insanız ve korkularımız ile kaygılarımız arasında mekik dokuyor bazen duygularımız. Bilmeliyiz ki, böyle böyle ağaracak gün ve yeniden yeşerecek umutlar. Karanlıklardan korkuyorsak karanlığa doğru ilk adımı atmak, ışığı açmak için en gerçekçi hamle olacak.

      Bir süredir hatalarımı, yanlışlarımı affettiğimi gözlemliyorum. İnsan bazen kendisine söz geçiremiyor ve yalnızca süreci bir başkası gibi izlemeyi tercih ediyor. Anladım ki artık olgunlaşıyorum. Bu olgunlaşma yolunda hatalarımı, kusurlarımı, eksiklerimi görüyor ve onların yalnızca bir süreçten geçtiğini düşünüyorum. Yanlış yapa yapa, hatalarımla düşe kalka büyüyecek ve ruhumu yıkılmaz bir duvara dönüştüreceğim. Aslında bunu yapacak olan benden ziyade hayatım olacak. Yaşadıklarım, yoluma çıkan olaylar ve insanlar.. Bunlar, beni yarınlara taşıyacak olan en gerçek unsurlar.

      Hayallerimize ya da ışıl ışıl parlayan o hayata adım atmak istemeyişimizin asıl sebebinin korkularımız olduğunu düşünüyorum. Korkularımızın ise gerçek sebebi eksiklerimiz olabilir. Herkes kendi eksiklerini, hayal ettiklerini ve onu gerçekten nelerin mutlu ettiğini en iyi bilendir. Hayatınızda neyin eksik olduğunu ve bu eksiği nelerle tamamlayabileceğinizi düşündünüz mü hiç?

      Ağaç değiliz ve kök saldığımız düşüncelerimizden, tercihlerimizden, alıştığımız her şeyden uzaklaşabilir, değişebiliriz. Değişmek içinse gelişmek ve eksikleri kapatmak için çabalamak gerek. Nihayetinde ruhu beslemek, feyz almak, tecrübelere saygı duymak ve korkmadan o ilk adımı atmak gerek.

      Kendimce -bu süreçte- kendim için yapabileceğim en iyi şeyin gözlemlemek olduğunu düşünüyorum. Ancak doğru yere, doğru tercihlere ve doğru insanlara bakmam gerek. Hayatıyla, hayatı için aldığı kararlarla, duruşuyla, tavrıyla, edebi ve adabıyla bana ilham olacak insanları gözlemlemem ve sözlerinden dersler almam gerek. Benden fazlasını yaşamış, benim parkurumu çok çok önceden tamamlamış, yükselmek için başkalarının omuzlarına basmamış, kalbinde sevgiyi ve merhameti eksik bırakmamış insanların bana katacak bir şeyleri muhakkak vardır. Doğru adımlar atmaya çalışmak için yolu az çok tanımam gerek. Ve bu sayede, kor ateşlerde yürümem gerekse bile neler yaşayacağımı az çok kestirebilir, en zor günlerimde bile kimseye zarar vermeden yolumu tamamlamak için bir şansım olduğunu bilebilirim.

       Tüm bunlar şahsi fikrimdir. Hayatımın bu dönemi böyle bir seyir içinde. Eksiklerimle, kusurlarımla, hatalarımla yürüyorum işte. Bazen dikene bazen de çalı çırpıya basa basa. Başkalarının bende bulmaya çalıştığı her ne varsa bir yana bırakarak iç sesimi kendime pusula yaparak yürüyorum şimdi. Nerelerden geçecek bu yol, kaç zifiri, kaç aydınlık görecek bilmeden ve en önemlisi nereye gideceğimi bilmeden yürüyorum. Bana yol kenarında ışık olan insanlar gibi ben de o diziye katılıp bir ışık olabilirsem hayatımı anlamlandırmış olurum belki. Kim bilir..

        Karşımıza bize bir şeyler katabilecek ve onu örnek alabileceğimiz kadar iyi, merhametli; feyz alabileceğimiz kadar doğru tercihler yapan, hayat parkurunu başarıyla tamamlamış ya da başarıyla adımlar atan insanlar çıksın dilerim.
Tüm ışıklara ve hayat yolumda bana ışık olacaklara en kalbi teşekkürlerimle..



                     

Kalbin Zırhı

      İnsanız..
      Hatalarımızla, yanlışlarımızla, iyiliğimizle, kötülüğümüzle, hayallerimizle hepimiz ayrı dünyalarız. Hassas olduğumuz zamanlar, kaş yaparken göz çıkardığımız durumlar pek tabii olabilir. Baktığımız ancak göremediğimiz, duyduğumuz ancak dinleyemediğimiz anlar da olabilir. İnsanız, aklımız bambaşka diyarları seyre dalmış olabilir. Bunlar elbette hoşgörüyle karşılanabilir. Bize ayrılan sabır kredisini zerresine kadar kullanmadıysak tabii..

      Şahsım adına konuşmam gerekirse insanlara genellikle olumlu yaklaşırım. Hal ve hareketlerinde kusur, kılık kıyafetinde eksiklik, kalbinde merhametsizlik aramam kesinlikle. Her insan hayata aynı çizgiden başlamaz, eşit imkanlara sahip olmaz. Bir de zaman her şeyi ayrıntılarıyla gösterir. İnsan bazen seçtiği kişidir. Buna inanırım. Saygı duyarım insanlara en başında. Sonra zaman bu saygıyı azaltır ya da arttırır nasılsa. Arasam onlarca kusur bulabilirim her insanda. Çünkü kusursuz değiliz hiçbirimiz. Öyle zannediyorsak yanılanlardan biriyiz. Yüzüne vurmam gördüğüm hataları bu yüzden, laf sokmam, kabuklarını kanatmam bile bile. Çünkü kalbi var ve kırılabilir. Üç günlük dünya sonuçta. Saygı duyduğum, farkında olmadan yaptığı hatalarını görmezden geldiğim insanlardan da aynı saygıyı isterim. Sınırları korumayı, ölçülü olmayı ve merhameti korumayı beklerim. Bunlarla pekişir işte dostluklar. İyi niyet daima kazanır! Ben bunu bilir bunu söylerim.

      Bir diğer yandan zaman geçiyor ve tahammül sınırlarımız azalıyor. Bunu görmezden gelemeyeceğim. İnsanlara belirli krediler ayırmak gerekiyor. Dört bir yanımızın problemle dolduğu bu hayatı biraz olsun çekilebilir kılmak adına bir şeyler yapmak gerekiyor sanırım. Çizgilerimizden verdiğimiz tavizler yenilerini doğuruyor. Birilerinin hatalarını affetmek bazen ona yeniden bunu yeniden yapma hakkı veriyormuş gibi bir izlenim uyandırabiliyor. Hayat artık öyle zor ki..
Bence sınırları gözden geçirmek gerekli.

      Yalnızca size değil, başka insanlara olan ithamlarına dikkat etmeyen insanları listelemeye başlayın. Saygı sınırlarını zorlayanları, kendini bir dünya markası sananları, kendi kusurlarından bihaber yaşayıp etrafındakileri böcek sayanları... Her şeyin günden güne zorlaştığı bu hayatta filtreleri arttırmak gerekiyor sanırım. Kötü enerjiden kaçmaya başlamam bundandır. Yalan, kurnazlık, fırsatçılık, saygısızlık gibi vasıflar nihayetinde kazandırmış olsa da birilerine, o birileri benden uzak Allah'a yakındır. Kendimi koruma çabalarım bunlar. Hassas kalbime sahip çıkmam, kalbimi zırhlamam lazım.

      Söz meclisten dışarıdır elbet. Herkes kendini en iyi bilendir. Hayatınızdakileri de size ve çevresine olan tutumundan az çok tanıyor olabilirsiniz. Ben meşaleyi yaktım, ateşi koruyun! En başta kendimiz saygımıza, sevgimize, merhametimize, çabamıza önem verelim gerisi de bir şekilde yolunu bulur diyor, huzur ve sağlık dolu günler diliyorum.
      

Değişip Dönüşenler

      Yine bir akşam vakti..

      Garip bir zaman döngüsünün içinde geçiyor günlerim. Her şey benim dışımda gelişiyor gibi. İyi veya kötü.. Değişiyor her şey. Çok şükür.. Çok çok şükür içimde bir huzur hali var. Aslında hayatımda değişen bir şey yok ama sakinlik, dinginlik ve huzur üçlüsü içindeyim. Zor gelmiyor hiçbir şey çünkü günler ve haftalar bitecek. Tutamadığım zamanın gücüne sığınıyor olabilirim. Nasılsa her şey geçecek..

      Bu aralar sorguladığım tek şey zaman değil. Vicdanımı ve kalbimi dinliyorum bol bol. Kendim için istediğimi başkaları için de istiyorum. Başkalarının başarısı, mutlu haberleriyle şükür ki ben de mutlu olabiliyorum. Bu hiç kolay bir şey değil. O yüzden hep böyle olsun diliyorum.

    Bir yolda yürüyor gibi hissediyorum bazen. Kalabalık bir yol. Ama sadece yürüyorum. Etrafımda neler oluyor, hakkımda kim ne düşünüyor, kim iyi bir gözle kim kötü bir düşünceyle bakıyor bilmeden yürüyorum. İnsanların birbirine dair planları neler, dönen dümenler kimleri etkiler incelemiyorum. Bilmek ilgimi çekmiyor. Sadece yürüyorum. Yol güzel, bu yeter.

     Neden bilmiyorum yazmak çok zor geliyor bir süredir. Cidden düşüncelerimi anlatasım, kendimi izah edesim gelmiyor. Sıkılıyorum. Ayrıntılarla boğuşmak yerine herkes için güzel şeyler olmasını ve dünyanın daha iyi insanlarla dolmasını umut ediyorum.

     Her şey değişir. Değişenler güzelliklere dönüşür. Ve her kalp nihayetinde niyeti gibi bir yer bulur. Buna inanıyor, güzel günler diliyorum.