Parlak ve Beyaz Nasihatler

            Saçım ağarır,
            Yaşım bağırır,
            Yaşam daralır,
            Bu dümende..

Birsen Tezer / Delikanlı


      Aklımda bu şarkı var şimdi. Kendi kendine usul usul çalıyor. Keyifle dinliyorum. Aslında bu şarkıyı bugün ilk defa anlıyorum diyebilirim. Bu şarkıyı bugün ilk defa hissettim..

      Bugün saçlarımı toplamak için aynaya baktığımda, tam bağımsız, asi bir tel gördüm. Parlak ve çok güçlüydü. Diğer tellerin yumuşaklığına inat, ben buradayım ve varım beni gör dedi sanki. Bugün  gördüm, kabullendim artık o beyaz teli. Kabullenmek istemedim pek ama varlığı yadsınamaz bir gerçek. ( Bu arada mesele güzellik değil. Sarılara karışıyor, benden başkası anlayamıyor bile. )

      Saçlarımda gördüğüm bu asi ruh, sen büyüdün diyor bana. Bunu kabullen ve kendi yolunu ellerinle yap diyor. Bir şeyler için uğraş, gökyüzünde görmek istediğin yıldızları bizzat sen gökyüzüne yapıştır diyor. Kendini mutlu et ve fark et diyor. Bu dünyada sen de varsın ve bir şeyler yapmalısın artık diyor. Bunun yanında bir şey daha söyledi bana. Eğer bu hayatta beyaz bir tel olacaksan, güçlü ve parlak olmak zorunda kalacaksın. Kalbin eğilip bükülmeyecek, dik durmaya çalışacaksın. Ruhen daha az yorulacak, daha az yıpranacaksın. Madem ki her insan yıllarla bir beyaz tel olmak zorunda, o zaman dinlemek gerek bu söylediklerini. Haklıdır belki..

      Ruhumuz hep hassas bir çocuk. Milyarlarca gezegen gibi milyarlarca insandan biriyiz. Önceliklerimiz, hayata bakışımız, yaşayışımız, sevinçlerimiz, hayallerimiz, hüzünlerimiz çok farklı. Bazen anlamlandıramıyoruz olanı ve biteni. İnsanlık hali..

      Velhasıl bir beyaz tel size neler der bilmiyorum ama bana bugün bunları söyledi. Nasihatlerini dikkatle dinledim. Sanırım artık bir şeyler değişmeli. Günler sağlık, huzur ve mutlulukla dolsun ve şans hep bizimle olsun..

Görsel alıntıdır.

Bazen Anlam Olmaz

         Şu hayatta neyi yadırgasam, neyi anlamlandıramasam, neyi kınasam bizzat yaşıyorum. Hem de sindire sindire. Öyle böyle değil.. Tamam büyük konuşmuşum da, cahil cesaretiydi hepsi. İnsanlık halleri. Allah affetsin..

        Hiç unutmam, bundan yıllar yıllar evvel insanlar neden sıkılır derdim. Yani nasıl sıkılabilir. Yapacak o kadar çok şey var ki.. Sıkılmak nasıl bir şey acaba derdim. Her şeyden, abartmıyorum her şeyden sıkılıyorum şimdi. Tahammül sınırım serçe parmağımla yarışır. Belki geçici bir durumdur ki umuyorum öyledir, her şeyden çabucak sıkılıyorum. Pollyanna ile yarışan düşüncelerim bile yerini ibretlik bir şekilde gerçekçiliğe bırakmaya başladı. İnanmadığım, hissetmediğim, doğru bulmadığım hiçbir şeyi yansıtmıyorum. Çünkü sıkılıyorum.

        İşin bir de laf anlatma kısmı var tabi. Hayatımızdaki olumlu şeylere bakmamızı öneren iyi niyet cümleleri.. Sağlığımıza şükür tabi ama mesele bu değil ki.  Bu aralar böyle. Her şey hissettiğim gibi. Bu tatili böyle planlamamıştım ama değişen şeyler var ve  yeni bir düzen üzerine yapılan yeni planlar.. Zaman güzellikler getirsin diyor, zamana ve akışına güvenmeyi tercih ediyorum.

Karmakarışıklaşmaktayız

        Zaman tüm hızıyla geçiyor. Değişiklikler olmakla birlikte asıl beklediğim değişikliklerden eser yok. Nihayetinde su yolunu bulacak fakat çok garip bir ülke olduk vesselam. Ne için ne yapmamız gerektiğini kestirmek çok güç. At izi içinden it izini ayıramadığımız zamanlardayız. Bu sözün asıl anlamını insan göre göre anlıyormuş. Durumlar karışık..

       Takıldığım meseleler yalnızca beni mi böyle düşündürüyor bilemesem de görünmez bir kasırga içinde çırpınıyoruz. Akıbet Allah’a emanet. Ne olacağı belli olmadığı gibi ne olduğu da belli değil. Ne zaman son bulacağı tam bir belirsizlik. Garip..

      Aklımdan taşanlar şimdilik burada dursun. Kalplerimiz huzurlu, günlerimiz umut dolu olsun. Gerisini bir şekilde halledeceğiz artık. Ama şunu belirtmeliyim ki, sıkıldım. Hayırlısı bakalım..

                                                                   Görsel alıntıdır.

Uzaktaki Yakınlar ve Zoraki Dostluklar

        Bu yazıyı hiçbir yerde paylaşmak istemiyorum. Denk gelen okusun artık. İnsan bazen saklanmak istiyor. Düşüncelerinin farklı beyinlerde mutasyona uğramasını istemiyor. Bazen anlaşılamamak da yoruyor. Nihayetinde yazı insanın zehrini alır. Ben de şifa için buradayım. Başlayalım!

       Bu aralar okumadığım zamanlarda videolar izliyorum. Bana birileri bir şeyler katsın, başka yolların da var olduğunu hatırlatsın istiyorum. Bugün bunlardan birini izledim. 3 - 4 arkadaş birlikte felsefeden, edebiyattan, sinemadan, sanattan yer yer psikolojiden, bazen sosyolojiden mevzuya girip, genel anlamda hayat mefhumundan gün yüzüne çıkıyorlar. Güzel bir sohbet yani. Fikirler, tecrübeler, bilgiler masada uçuşuyor adeta, muazzam bir muhabbet hali..

       Sonra düşündüm. Etrafımızda bu sohbet var mı? Çevremizdeki insanların sohbet anlayışı bu gibi konular mı? Yalnızlıktan şikayet eden yüzlerce insan varken, neden kimse birbiriyle konuşmuyor? Neden buna rağmen yalnızlıktan şikayet eden insan yalnızlığa koşuyor? Garip değil mi?

       Bunları düşünürken kendimce şöyle bir noktaya vardım. Etrafımızda insanlar çok ama fikri ortaklık çok da yok. Aradığımız şey orada değil. Sevgi bazen keyfe yeterli değil. Sosyal medyanın hayatımıza girmesiyle fikri denkliğin varlığıyla karşılaştık. Belki yolda dahi karşımıza çıkmayacak olan fakat bizim gibi düşünen, bizim zevk aldığımız konulardan, müziklerden, kitaplardan zevk alan insanların varlığı ancak diğer yandan da uzaklığı, yalnız bir hayata sevk etti bizi. Sohbet ve eğlence anlayışımızın farklı olduğu insanlarla zoraki dostluklar yolu bir noktada tıkıyor tabi. Sevgiden bahsetmiyorum. İnsanlar arkadaşlarını sevebilir ama onlarla aynı düşünceye ve hobilere sahip olmayabilir. İnce mevzu. Hepimizin eksikleri, yanlışları var. Ama mühim olan keyif halinde olmak değil mi dostlar? Maksadımız anlaşılmak ve anlamak değil mi? Ruhu ve aklı doldurmak değil mi? Bugün aklıma böyle bir mesele geldi ve belki bu fikrim değişir kim bilir.. Yanlış anlaşılmaları düzeltmeye uğraşacak enerjiyi ve sabrı kendimde göremediğim için bu yazıyı burada sonsuzluğa bırakıyor, aradığımızı bulduğumuz şen ve bilgi dolu sohbetlerin olduğu arkadaşlıklar diliyorum. Nihayetinde göçüp gideceğiz vesselam, ruhumuzu doyuralım değil mi?

Bir Damla Mürekkep

        Hayatta -anladığım kadarıyla- ne yaparsan yap, hevesini kıracak, yoluna taş koyacak bir şey, bir damla mürekkebini dahi esirgeyecek bir kalem muhakkak vardır. Dünya hali..

        Demek ki, bir şeye heveslendiğinde çabucak yorulmamak ve hedeflediğin noktaya pes etmeden ulaşabilmek için ‘kalite’ ile yola çıkmak, karşına ilk çıkana koşmamak gerekiyormuş. Bir plan yaparken kalemi, defteri, yerini, yurdunu, eşini, dostunu kaliteli olandan seçmek gerekiyormuş. Bunu alakasız bir şekilde bir kez daha görmüş ve deneyimlemiş oldum şimdi. Önemini fark edemediğimiz  ne çok şey var değil mi?

        Bir diğer yandan, yaşanan olumsuzlukların insana üzerine konuşacak/yazacak malzeme verdiği doğrudur ancak sırf bu faydası var diye olumsuzluklara hoş gözle bakmaya gerek yok sanıyorum. Misafir olduğumuz dünyadan sessiz sakin geçmek varken böyle maceralar  aramaya lüzum olmadığını düşünüyorum. Ne yazık ki karşımıza çıkan zorlukların ardı arkası kesilmiyor tabi, gölge gibi hep peşimizde sanki..

        Kıyamayıp atamadıklarımız, etrafımızdan ve hayatımızdan uzaklaştıramadıklarımız  bizzat bize kıyıyor sanki. Hayat her noktada böyle mi sahi? “Emek olmadan yemek olmaz.” ya da “ Cefa çekmeyen nutkuna eremez.” gibi sözler boşa söylenmiş olamaz değil mi? Belki de imkansızlıklar dahilinde söylenen, insanın sabrına güç kuvvet vermek için saçılan sözlerdir hepsi. Olamaz mı? Olabilir tabi..

        Konu bambaşka bir seyirde ilerleyecekken, canım yazmak istediğinde karşıma ilk çıkan bir tükenmez kalemin esirgediği bir damla mürekkeple konu nerelere geldi.. Ne diyorduk sahi? Kalite..

         Kalite her daim ayrıntıda gizli..

Saydam Fanusta Bu Akşam

       Bazı anlar vardır. Uyanırsın.. Bu uyanış hayatın tam içinden kopup gelen, gerçek acılardan ve en gerçek hislerden beslenen bir uyanıştır. Uzakları, en uzaktan çekince ve hayretle izlersin. Hayat böyledir çünkü. Uzaklar ve yarınlar hep hayret verir..

       Yılların senin için yaptığı o ince planı bilmeden, günlerini gelecek güzelliklerden ve yıkımlardan habersiz bir şekilde yaşar gidersin. Oysa ummadığın her ne varsa, sıraya dizilmiş ve birer birer gerçek olmak için sana ulaşmayı beklemektedir..

      Hayret, korku, heyecan..
      Yarınlar için en uygun sözcükler bunlar şu an. An ortasında, acabalar ve belkiler arasında tarifsiz bir yansıma.. Bir yudum çayın verdiği sıcaklıkla, başka insanların hayatı karşılarına alışlarına tanık olma. Hayat çok garip değil mi ama?

      Başka hayatlara mercekle bakmak, insanın zihnini açıyor. Bu hayat yalnızca böyle ilerlemiyor, maceralar kuytu köşelerde bizleri bekliyor düşüncesi insana güç veriyor. Omuzlara konan bir el gibi, ince belli bir bardağın verdiği naif sıcaklığıyla kavrıyor kalpleri..

       Günün sonu var mı? Gece aslında kimler için karanlığın ortası? Bu akşamlar hangi sabahın habercisi? Peki ya biz gözler kapalı yaşarken, gelecek günler adına hiçbir şey bilmiyor olmak, savunmasızlığımızın kaçıncı seviyesi?

       Bildiğim bir şey var! En gerçek sancıların ardından gülümsüyor mutluluklar.. Gerçekler, görünenin aksi seyrinde ilerliyor her bahar.

       Bu günler, güneşin o güçlü yansımasından uzakları görememe hali. Hayat, umutların ve mutlulukların en gerçeği. O zaman gelecek günleri heyecan ve sabırla beklemek gerekli.

      Şimdi en saydam fanusta, akşamı yaşama vakti..

Bir Mucize Olsun ve Şans Bizi Bulsun

     İnsanlara şöyle bir baktım ve şu kanıya vardım. Şans diye bir şey var arkadaşlar! Var yani.. Biz ne kadar zorlandığımızda kader mefhumuna sığınsak da şans diye bir şey gerçekten var!

      Bazen bir şeyler için uğraşırsın, didinirsin, hayaller kurar,  hedefler koyarsın. Bir şekilde el götürür, yel götürür, sel götürür hayallerin tuzla buz olur. Dilediğin asla olmaz işte. İşte o olmazlara uzaktan şöyle bir bakar, kader dersin.. Hayırlısı buymuş heybene bir hayırlısı buymuş daha eklersin.

      Aradan zaman geçer bir bakarsın aynı hedefe senin kadar istek duymayan biri ulaşmış. Ne duasına katmış ne hayallerinde yaşamış.. Ama başarmış! Olmazlar olmuş, bulmazlar bulmuş velhasıl olan olmuş. Gören gözlere tek bir laf kalmış. Nasibi oymuş..

      Bazen bazı durumlara çok emek vermesen de kolaylıkla ulaşırsın. Su yolunu bulur, bulmuşken lutfedip senin de yolunu açmış olur. Şans budur! Kimilerinin şansı açık, her istediğine kolayca kavuşur. Ne isterse istesin hayalleri nihayetini mutlaka bulur..

       Bundan sonra dileğim şanslı bir insan olmak. Her zaman iyi olana çabucak ulaşmak. Ufacık fırsatlarla çok mutlu olmak. Bundan sonra duam budur. Umuyorum ki şans bundan sonra daha çok isteyenle olur! Bir mucize olsun ve şans hep bizi bulsun!

       Şanslı ve mutlu günler olsun.. :)